Ευθυμίου Ταλάντη «Αντώνιος Δρίβας 1931-2002 - Ο εθελοντής στον πόλεμο της Κορέας».

ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ                          Άμφισσα 2017

Ο Ευθύμιος Ταλάντης γεννήθηκε στην Άμφισσα το 1960,  σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός και εργάζεται στον ΟΤΕ Άμφισσας. Πέρα όμως από τη δουλειά του, νοσταλγός του παρελθόντος ασχολήθηκε με την τοπική ιστορία, τη λαογραφία και το μυθιστόρημα. Έργα του διακρίθηκαν σε πανελληνίους διαγωνισμούς λογοτεχνικών ενώσεων. Ένα ακόμη δείγμα γραφής του Αμφισσώτη συγγραφέα είναι ο Αντώνιος Δρίβας και αφορμή στάθηκε η έρευνα για τη συμμετοχή του στο συνέδριο της Φιλαρχαίου Εταιρίας του Αλμυρού. Αναμοχλεύοντας το χτες, θυμήθηκε ένα παλικάρι, έναν Έλληνα ήρωα που η δράση του είχε περάσει τα σύνορα, που είχε πάρει μέρος στον πολύβουο και αιματηρό πόλεμο της Κορέας ως εθελοντής, τον Αντώνιο Δρίβα. Γιος του Νικολάου Δρίβα και της Αικατερίνης Μήταλα από τη Σεγδίτσα, ύψωσε το ανάστημά του και τόλμησε με άλλους κοντοχωριανούς της περιοχής να ξενιτευτεί και να υπηρετήσει ως εθελοντής σε μακρινά χώματα, σε άλλη γη με άλλη νοοτροπία, ριψοκινδυνεύοντας τη ζωή του ως μισθοφόρος στον πόλεμο της Κορέας.

Σ’ έναν πόλεμο που η Ελλάδα αλληλέγγυα στους συμμάχους έστειλε στρατεύματα, υπηρετώντας στο ακέραιο τα συμφέροντά της. Η συμμετοχή του Αντώνη Δρίβα στο εκστρατευτικό σώμα της Ελλάδος ήταν ασυμβίβαστη με την τρυφεράδα και ευαισθησία του χαρακτήρα του, που όμως δυνάμωσε, χαλκεύτηκε και αντρειώθηκε με το θάρρος, την πίστη και την ελληνική Ιδέα. Σιδηροδρομικώς και με μαούνες προωθήθηκε με τους άλλους της 20^ης αποστολής προς τα βόρεια από το λιμάνι του Πουσάν και στις 25 Σεπτεμβρίου 1954 ενώθηκε με την εκεί ελληνική δύναμη.

Πολέμησε βορειοανατολικά της Σεούλ και του ποταμού Ιμτζίν, σαν γίγαντας για να προβληθεί το ελληνικό στοιχείο, η ελληνική λεβεντιά, η θυσία….

Πολλές συγκρούσεις, στις οποίες συμμετείχε, υπήρξαν ιδιαίτερα σκληρές και αιματηρές, διεξήχθησαν κάτω από ιδιόμορφες κλιματολογικές συνθήκες και απέναντι σε πολυπληθέστερο εχθρό.

Μοναδικός σύνδεσμος επικοινωνίας με την Ελλάδα το στρατιωτικό ταχυδρομείο με τα λιγοστά γράμματα, μηνύματα που κούρντιζαν τις ευαίσθητες χορδές της νεανικής, ρουμελιώτικης ψυχής του.

Σ’ ένα σκηνικό φρίκης και κόλασης, ο Δρίβας καθάρισε βουνά από πτώματα, τράβηξε, ανάσυρε στην άκρη τον θάνατο για να εμπεδώσει τη ζωή. Κι όταν η αλαλάζουσα μάζα των Κινέζων έφθανε μπροστά από τα οχυρά τους, εκείνος μαζί με τους άλλους πηδούσε έξω από τα χαρακώματα, τα ορύγματα και άρχιζε η χρήση χειροβομβίδων, πολυβόλων και όπλων….

Έγινε ακούσιος μάρτυρας και πρωταγωνιστής ηρωικών πράξεων και θλιβερών σκηνών.

Ασύλληπτη η δύναμη να οπλίζει το χέρι με σφαίρες, να κοιτάει κατάματα τον θάνατο χωρίς φόβο, χωρίς δισταγμό. «Έπαιζε» με το σκοτάδι, με τον τρόμο, με τη φρίκη…..

Βυθισμένος στο χάος του πολέμου αγωνίστηκε με νύχια και με δόντια για τα οράματα και τη ζωή του. Άγγιξε εμπειρίες πρωτόγνωρες και πρωτόγονες κι έγινε πρεσβευτής της ίδιας της ζωής. Δέος και απέραντος θαυμασμός για την αδάμαστη θέληση και συμμετοχή στην εξασφάλιση της ελευθερίας.

Κι ο ήρωας Δρίβας γύρισε το Μάιο του 1955. Γύρισε τιμημένος για τη συμμετοχή του στο εκστρατευτικό Σώμα και με ειδικό μετάλλιο για τις υπηρεσίες του στα Ηνωμένα Έθνη.

Γύρισε τηρώντας την επιγραφή  του μνημείου στην πρωτεύουσα της Σεούλ που έγραφε:

«Οι γενναίοι αυτοί στρατιώτες της Ελλάδος ενσάρκωσαν το εύδαιμον το ελεύθερον, το δε ελεύθερον το έμψυχον. Τιμή και δόξα τοις πεσούσι πολεμισταίς.»

Ύστερα άνοιξε καινούρια σελίδα στη ζωή του. Έκανε οικογένεια, ήρθαν δυο παιδιά και ο αγώνας εξασφάλισης επαγγέλματος. Προσελήφθη αρχικά ως έκτακτος στην αγροφυλακή μέχρι το 1962 και ύστερα εκμεταλλευόμενος το ευεργέτημα αναζήτησης θέσης στο δημόσιο

Προσελήφθη ως δασοφύλακας στο δασαρχείο Άμφισσας.

Παρακολούθησε τα προβλεπόμενα μαθήματα στο σχολείο δασοφυλάκων και βρέθηκε μόνιμος δασοφύλακας στον Αλμυρό Βόλου το 1970. Για δυο χρόνια όργωνε κυριολεκτικά την περιοχή της ευθύνης του από τον Αλμυρό ως τις ανατολικές παρυφές της Όθρυος.

Γνωρίστηκε, εντάχθηκε στην κοινωνία του Αλμυρού και έμεινε εκεί για δυο χρόνια μέχρι την αμοιβαία μετάθεσή του με άλλον συνάδελφο στο δασαρχείο Άμφισσας, στα πάτρια χώματά του. Και έμεινε εκεί σε κείνη τη θέση ώσπου συνταξιοδοτήθηκε. Τα παιδιά του ορθοπόδησαν, ο Αντώνης μεγάλωσε και τον Δεκέμβριο του 2002 έφυγε από τη ζωή, με κλονισμένη υγεία. Έφυγε ένας από τους ήρωες και αγωνιστές της Κορέας και της ζωής.

Η ανάλυση των εικόνων  του τόπου και των συγκρούσεων, η συμμετοχή και άλλων προσώπων που διαδραμάτισαν ξεχωριστό ρόλο, η μετέπειτα επαγγελματική του πορεία παρουσιάστηκαν από τον συγγραφέα με λογοτεχνικό ύφος ολοκληρωμένες και άρτιες.

Το φωτογραφικό υλικό, οι μαρτυρίες, αδιάψευστοι μάρτυρες, οι ζωντανοί διάλογοι, συμπλήρωσαν τη μοναδικότητα των ανθρώπων μιας άλλης εποχής.

Ο Ταλάντης παρουσίασε μια ακόμη άγνωστη πτυχή ηρωισμού των Ελλήνων στρατιωτών, που διακρίθηκαν για την εξαιρετική επιχειρησιακή ετοιμότητα, τη μαχητικότητα, την ανδρεία και την πειθαρχία τους μέσα στη φρίκη του πολέμου της Κορέας.. Και βέβαια το τίμημα της δόξας στον πόλεμο αυτό ήταν και πάλι αίμα ελληνικό…..

Ξαναζωντάνεψε σαν ελάχιστο φόρο μνημοσύνης και τιμής την ξεχωριστή εκείνη ράτσα του Ρουμελιώτη ορεισίβιου ΠΑΤΡΙΩΤΗ, που με το πέρασμα των καιρών μπήκε στα……αζήτητα, που σε λίγα χρόνια από ιστορικά γεγονότα όλα θα καταντήσουν μυθιστορία……

 

Βασιλεία Γιασιράνη- Κυρίτση