Ο πολιτικός λόγος περί τοξικότητας λειτουργεί αποπροσανατολιστικά, μετατοπίζοντας τη συζήτηση απ’ τα κοινωνικά προβλήματα στη συναισθηματική υγεία όσων τα καταγγέλλουν.
Οι πολιτικοί που επιτίθενται στην τοξικότητα έχουν παρουσιάσει τους αντιπάλους τους ως «μη συμβατά μοσχεύματα» που δεν έχουν θέση στο σώμα της κοινωνίας. Εικονογράφηση: Ατελιέ/ LIFO
Σχολιάζαμε προχθές με τον Σταμάτη, με λίγο χιούμορ, την μαρξιστική αντίληψη για την οικονομίατης συγκέντρωσης και της συγκεντροποίησης του κεφαλαίου, αυτό που συμβαίνει διαρκώς στο σημερινό σύστημα της ελεύθερης αγοράς. Η συγκέντρωση και η συγκεντροποίηση είναι δύο διακριτές αλλά αλληλένδετες διαδικασίες που περιγράφουν πώς το κεφάλαιο μεγαλώνει και αλλάζει δομή στον καπιταλισμό.
Διαβάζουμε στο βιβλίο της KristinHannah«ΤΟ ΑΗΔΟΝΙ», να λέει ο Γάλλος χωροφύλακας της κυβέρνησης του Βισύ, που συνεργάστηκε με τους ναζί: «Μου είπαν να συλλάβω τους Εβραίους που έχουν γεννηθεί σε άλλες χώρες και μένουν στο Παρίσι, και αυτό έκανα… Η κυβέρνηση θέλει να στείλει τους αλλοδαπούς Εβραίους από όλη τη Γαλλία σε στρατόπεδα συγκέντρωσης…» Η λογοτεχνία πολλές φορές λειτουργεί ως καθρέφτης της ιστορίας και ως προειδοποίηση για το μέλλον. Στις μέρες μας, η άνοδος πολιτικών δυνάμεων με αυστηρή ρητορική κατά της μετανάστευσης στην Ευρώπη, προκαλεί συζητήσεις για το αν η ιστορία θα μπορούσε να επαναληφθεί με αποδέκτες τους σύγχρονους πρόσφυγες.
Εάν μιλάμε για τον πατέρα παρότι φαίνεται να εμφανίζεται μετά τη μητέρα στα συναισθήματα του παιδιού, είναι γιατί πράγματι συμβολίζει την απαγόρευση και τη δύναμη που επιβάλλει την πειθαρχία, η οποία επιτρέπει, με τον έλεγχο των συναισθημάτων, την ψυχική διαμόρφωση του ανθρώπινου όντος.
Λέγοντας ότι η πολιτική οικολογία, ως τέταρτη συνιστώσα της πολιτικής σκηνής, δέχεται το μικτό σύστημα της οικονομίας, θα μπορούσε κανείς να οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι αποδέχεται την Κεϋνσιανή θεωρία, αυτή που ξέρουμε ως κλασική μικτή οικονομία. Όμως, κι εδώ βρίσκεται η ουσιώδης διαφορά, η κλασική μικτή οικονομία παρεμβαίνει για να σταθεροποιήσει και να διασώσει τη διαδικασία της ανάπτυξης, ενώ η πολιτική οικολογία παρεμβαίνει για να επαναπροσδιορίσειτι σημαίνει “ευημερία”. Αυτό είναιποιοτικό άλμα, όχι τεχνική διαφορά.
Για να λυθεί το Δημογραφικό χρειάζεται και κάτι πιο βαθύ και πολύ πιο σύνθετο από μια νομοθετική παρέμβαση. Χρειάζεται να διαμορφώσουμε ένα νέο αξιακό σύστημα, όπου η συλλογικότητα θα υπερβαίνει την ατομικότητα. Χρειαζόμαστε νέες αξίες, που να υπερβαίνουν τη βολή και το lifestyle μας
"Μόλις τόλμησα να συμφωνήσω με την άποψη πολίτη ότι η δικαιοσύνη είναι ο μεγάλος ασθενής που πρέπει να γιατρευτεί άμεσα, η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων έσπευσε να εκδώσει ανακοίνωση εναντίον μου."