«ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ»; ΓΙΑΤΙ; - ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

«ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ»; ΓΙΑΤΙ;

Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ιδιαίτερα παρατηρητικός για να αντιληφθεί ότι, κατά την διάρκεια της τρέχουσας προεκλογικής περιόδου, κανένα από τα κόμματα του μνημονίου δεν παρουσίασε πρόγραμμα και θέσεις. Ακόμα και στο debate των πολιτικών αρχηγών αυτό που κυριάρχησε ήταν η επωδός «δεν μπορέσαμε, δεν ολοκληρώσαμε, δεν προλάβαμε, αλλά θα τα κάνουμε μόλις βγούμε στην κυβέρνηση». Ο προεκλογικός λόγος έχει περιοριστεί σε αόριστες εξαγγελίες που ταιριάζουν σε κάθε χρόνο και τόπο και σε αναφορές κουτσομπολίστικου τύπου.

Δεν είναι παράξενο.  Το μοναδικό πρόγραμμα που υπάρχει για τα κόμματα του μνημονίου είναι το μνημόνιο. Ο μοναδικός διαγωνισμός μεταξύ τους είναι να μας πείσουν ότι κάποιος θα εφαρμόσει το μνημόνιο πιο «μαλακά» για τον ελληνικό λαό, ενώ ο αντίπαλος θα το εφαρμόσει πιο σκληρά. Λες και μιλούν για κάποια σεξουαλική πράξη, αλλά πάλι, δεν αποκλείεται να μιλούν ακριβώς γι αυτό.

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ στο ρόλο του «φτωχού συγγενούς» υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο που εντείνει και επεκτείνει τη φτώχεια και την απελπισία σε όλα τα στρώματα του ελληνικού λαού, εκτός από εκείνο το 10% του πληθυσμού που πλουτίζει συνεχώς από την δυστυχία και απόγνωση των υπολοίπων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε σε κυβέρνηση με υποσχέσεις για άμεσο σχίσιμο των μνημονίων, διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του παράνομου και επαχθούς χρέους, τη ρήση «όχι ευρώ με κάθε θυσία» και με υποσχέσεις για μια σειρά μέτρων που θα ανακούφιζαν τους πολύπαθους ανέργους, εργαζομένους, μικρούς και μεγάλους επιχειρηματίες, αγρότες κ.λ.π.

Όλα αυτά τα διέγραψε με τη συμφωνία της 20^ης Φεβρουαρίου που οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια στην υπογραφή του 3^ου μνημονίου. Δεν έχει νόημα να γραφτεί γι άλλη μια φορά το τι προβλέπει και σημαίνει το 3^ο μνημόνιο, απλώς να υπενθυμίσουμε ότι, ανάμεσα στα άλλα, καταλύει κάθε έννοια εθνικής κυριαρχίας στην εσωτερική ΚΑΙ εξωτερική πολιτική, αφού για να έρθει κάποιο νομοσχέδιο στο ελληνικό κοινοβούλιο πρέπει να έχει πάρει τη έγκριση των τοκογλύφων. Τα δάνεια που πήρε αυτή η κυβέρνηση μέσα σε 6 μήνες, αφού πρώτα εξάντλησε οικονομικά τη χώρα δίνοντας κάθε τόσο ασύλληπτα ποσά στους διεθνείς τοκογλύφους, αύξησαν δραματικά το χρέος της χώρας, το οποίο δεν υπάρχει τρόπος να πληρωθεί ποτέ. Η κυβέρνηση το ήξερε καλά και αυτό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πάτησε τις υποσχέσεις του. Πάτησε την θέληση των ανθρώπων που τον στήριξαν, υποστήριξαν και ψήφισαν. Αντί για τα μνημόνια έσχισε το δημοψήφισμα της 5^ης Ιουλίου, αλλοίωσε το νόημά του και το πέταξε αδιάφορα στα σκουπίδια.

Το μόνο που έχει να πει η παραιτηθείσα κυβέρνηση για τα πάρα πολλά, κακά κι επικίνδυνα πεπραγμένα της στο σύντομο διάστημα των 6 μηνών είναι παιδιάστικες δικαιολογίες κι αρνήσεις, ισχυριζόμενη ότι έκανε αυτά που δεν έκανε και ότι δεν έκανε αυτά που έκανε. Όλη η προπαγάνδα της χαρακτηρίζεται από καταστροφολογία, εκφοβισμούς και εκβιασμούς του ελληνικού λαού. Εκβιασμούς ηθικούς και άλλους. Εδώ έχει απόλυτο σύμμαχο όλα τα κόμματα του μνημονίου. Το «δίλημμα» που βάζει: «ψηφίστε εμάς για να μην έρθουν οι άλλοι» μπαίνει σε κάθε εκλογική αναμέτρηση από την σύσταση του ελληνικού κράτους, είναι φθαρμένο, ψεύτικο και οδηγεί μόνο σε παγίδες.

Η «δεύτερη ευκαιρία» που ζητάει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ευκαιρία να υλοποιήσει πλήρως τις υποσχέσεις του προς τους εκβιαστές τοκογλύφους κάτω από την αυστηρή επιτήρηση των υπαλλήλων τους, που ο ίδιος αποδέχθηκε την παρουσία τους εδώ. Είναι η «ευκαιρία» να υλοποιήσει αυτός την πλήρη εκμηδένιση του λαού και της χώρας κι όχι κάποιο άλλο κόμμα. Έχει ξεπέσει εντελώς σε προσωπικές πολιτικές και απροκάλυπτο καισαρισμό και βοναπαρτισμό, όπως και τα υπόλοιπα κόμματα των μνημονίων.

Η επόμενη βουλή θα είναι μνημονιακή και η επόμενη κυβέρνηση θα σχηματιστεί μέσα από επιταγές κέντρων εξουσίας, προσυμφωνιμένες συμμαχίες, «δίκαιο» μοίρασμα της πίτας μεταξύ των ενδιαφερομένων και καυγάδες επί χάρτου. Από την επόμενη κυβέρνηση θα απουσιάζουν μόνο τα συμφέροντα της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και η δημοκρατία.

Συνήθως «δεύτερη ευκαιρία» ζητά ο συλληφθείς επ’ αυτοφώρω άπιστος σύζυγος από την συμβία του (ή αντίστροφα). Το τι είναι η παράκληση για μια «δεύτερη ευκαιρία» από τον ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται και από το γεγονός της αποχής της Ελλάδας από τη πρόσφατη ψηφοφορία που έγινε στον ΟΗΕ. [1]

          Ο ελληνικός λαός δρόμο έχει μόνο ένα δρόμο: τον αγώνα μέσα από ένα ριζοσπαστικό, πατριωτικό, δημοκρατικό, αντιμνημονιακό μέτωπο. Ο.τιδήποτε άλλο θα τον οδηγεί όλο και περισσότερο στη φτώχεια, την εξαθλίωση και τη σκλαβιά, όλο σε περισσότερα δεινά.

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΜΠΙΧΤΑΣ

[1] Με τη συντριπτική πλειοψηφία 136 υπέρ έναντι 6 κατά και 41 αποχές, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ενέκρινε απόφαση που αναγνωρίζει «το δικαίωμα κάθε κυρίαρχου κράτους να σχεδιάζει την μακροοικονομική πολιτική του, συμπεριλαμβανομένης της αναδιάρθρωσης του χρέους, χωρίς να αποθαρρύνεται ή να παρεμποδίζεται από καταχρηστικές παρεμβάσεις». Μια απόφαση που προσφέρει ένα ισχυρό, διεθνώς αναγνωρισμένο όπλο στη χώρα μας να αμφισβητήσει, ακόμη και με μονομερείς ενέργειες, το παράνομο, επονείδιστο και απεχθές χρέος. Ακριβώς γι αυτό, η απόφαση καταψηφίστηκε από τις χώρες που κατ’ εξοχήν εκφράζουν το παγκόσμιο τοκογλυφικό κεφάλαιο, όπως η Γερμανία, η ΗΠΑ και η Βρετανία. Ακολουθώντας πειθήνια, ως πρόβατο επί σφαγήν, τις εντολές των Βρυξελλών, η ελληνική αντιπροσωπεία απείχε από αυτή την ιστορική ψηφοφορία.

          Οι, εκ των υστέρων, κραυγές διαμαρτυρίας του ΣΥΡΙΖΑ γι αυτή την

απαράδεκτη στάση της ελληνικής αντιπροσωπείας είναι υποκριτικές, αφού, όπως αποκαλύφθηκε, ο υπηρεσιακός υπ. Εξωτερικών κ. Πέτρος Μολυβιάτης έδωσε εντολή στην ελληνική αντιπροσωπεία να απέχει από την ψηφοφορία, ύστερα από σχετική γνωμοδότηση του υπηρεσιακού υπουργού Οικονομικών Γιώργου Χουλιαράκη.

Ο κ. Μολυβιάτης είναι πρέσβης και επί χρόνια υπήρξε ο εξ απορρήτων έμπιστος του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ακόμα και στα χρόνια που εκείνος ήταν Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Ο κ. Χουλιαράκης ήταν ο άνθρωπος που συμμετείχε, από την ελληνική πλευρά στο Brussels Group ως Πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων του υπουργείου Οικονομικών και αργότερα επικεφαλής της διαπραγμάτευσης. Θεωρείται άνθρωπος του Γιάννη Δραγασάκη, αφού εκείνος ήταν που τον έπεισε να εγκαταλείψει το Μάντσεστερ και την ήσυχη ζωή του καθηγητή, για να ενταχθεί στην ελληνική διαπραγματευτική ομάδα. 

Ο ρόλος των δύο ανθρώπων, εμπίστων του κ. Μεϊμαράκη και κ. Τσίπρα αποκαλύφθηκε από τον κ. Λαφαζάνη και όχι από τον ΣΥΡΙΖΑ ή την ΝΔ.