Ο αγώνας της καθημερινότητας για τον επιούσιο, μας κάνει πολλές φορές να βάζουμε σε δεύτερη μοίρα την αγάπη μας για τα αδέσποτα ή να την ξεχνάμε. Όμως αυτά εξαρτώνται αποκλειστικά από εμάς. Μόνα τους είναι δύσκολο να βρουν τροφή και νερό. Δεν μπορούν να διώξουν από πάνω τους τα τσιμπούρια που τους πίνουν το αίμα ή την ψώρα που τα αναγκάζει να ξύνονται αδιάκοπα και να ζουν σε μια κόλαση. Ούτε μπορούν να προστατευτούν από τ’ αυτοκίνητα, τις φόλες ή να αποφύγουν εγκυμοσύνες αφού το ένστικτο για την διαιώνιση του είδους είναι πανίσχυρο. Τελικά είναι σκληρό να ζεις μέσα στον πόνο και τη δυστυχία πεινασμένος, διψασμένος, πληγωμένος, άρρωστος, χωρίς κανείς να σε νοιάζεται. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που υπάρχουμε. Είμαστε μία μικρή ομάδα ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ που βοηθάμε τα αδέσποτα με όποιο τρόπο μπορεί ο καθένας μας.
Αντιμετωπίζουμε βέβαια μεγάλες δυσκολίες. Όχι τόσο από τα αδέσποτα αλλά από κάποιους συμπολίτες που μας βλέπουν σαν εξωγήινους. Διάφοροι απίθανοι και κακεντρεχείς, μας έχουν πει γραφικούς, ότι το κάνουμε για λεφτά, ότι παίρνουμε μισθό, ότι παίρνουμε επιδοτήσεις, ότι είμαστε αργόσχολοι που ψάχνουν κάτι για να γεμίσουν την ώρα τους και πολλά άλλα.
ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ.
Είμαστε όπως προείπαμε ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ και μόνο ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ. Ανήκουμε σ’ αυτούς που πιστεύουν ότι η επίλυση των προβλημάτων δεν έρχεται με μαγικό ραβδί, ούτε είναι αποκλειστική αρμοδιότητα κάποιου άλλου εκτός από μας. Πιστεύουμε ότι όλοι πρέπει να συνεισφέρουμε για το καλό του κοινωνικού συνόλου. Ούτε φυσικά είμαστε ευαίσθητοι με τα ζώα και αναίσθητοι με τους ανθρώπους. Αυτό άλλωστε το έχουμε αποδείξει έμπρακτα. Όποιος αμφιβάλλει ας κοπιάσει και θα το διαπιστώσει, ιδίοις όμμασι.
«Τα αδέσποτα δε φυτρώνουν από μόνα τους. Είναι το αποτέλεσμα ανάλγητων πράξεων των ΑΝΘΡΩΠΩΝ».
Εκ του ΔΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου