Το τελευταίο διάστημα προβλήθηκε ένα ντοκιμαντέρ με θέμα τα γεγονότα του 2015, δηλαδή της διαπραγμάτευσης για το ελληνικό χρέος και την κατάληξη με το 3ο πρόγραμμα, που με την υλοποίησή του η Ελλάδα βγήκε από την οικονομική επιτήρηση.
Το ντοκιμαντέρ αυτό προκάλεσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, διότι θύμισε ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή αυτού τόπου, υπήρξαν όμως και έντονες αντιδράσεις από ανθρώπους που θεώρησαν ότι στόχος του ντοκιμαντέρ ήταν να πληγεί ο επανεμφανιζόμενος στην πολιτική σκηνή πρώην Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας.
Κάποια από τα σχόλια που γράφτηκαν ήταν αιχμηρά για τη μία εκ δύο δημοσιογράφων που επιμελήθηκαν το ντοκιμαντέρ. Σε ένα από αυτά διαβάζω σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης :
«Θα ήθελα η κυρία Βαρβιτσιώτη να μας κάνει και ένα άλλο ντοκιμαντέρ!!
Να μας πει ρε παιδί μου πόσα από τα 200 plus σπίτια της οικογένειας Βαρβιτσιώτη αποκτήθηκαν μέσα στην κατοχή και με ποιο τρόπο!!
Να μας πει σε πόσους Έλληνες κρατουμένους της γκεστάπο έταξε ο δωσίλογος παππούς την απελευθέρωση, τους έτρωγε τα σπίτια και μετά εκτελέστηκαν!!!!
Να μας πει όμως γιατί θα τα πω εγώ για τα διώροφα και τριώροφα στο κέντρο της Αθήνας!!!!
Να μας πει με πόσα εκλογικά βιβλιάρια πήγαινε ο παππούς σε όλα τα εκλογικά τμήματα της Αθήνας και ψήφιζε τον εαυτό του στις εκλογές βίας και νοθείας του 1946!!!!
Να μας πει και τι έγιναν οι δυο νεαροί από τον Βύρωνα που κόλλησαν σε όλες τις αφίσες του δωσίλογου παππού τότε στην Αθήνα το χαρτί που φαίνεται και στην φωτογραφία και γράφει «έκδοση γκεστάπο» και σωστά το γράφει γιατί ο παππούς της κάθε πρωί από το 41 έως το 44 ήταν στην γκεστάπο και έπινε καφέ μαζί με τον μεγαλοδοσίλογο... Όθωνα Πικραμένο (ναι-ναι πατέρα του Παναγιώτη Πικραμένου Νεοδημοκράτη πρώην πρωθυπουργού)!!
Το ποιοι Γερμανοί αξιωματικοί μπαινόβγαιναν στο αρχοντικό Βαρβιτσιώτη θα το γράψω εγώ γιατί ίσως να ξέρω καλύτερα!!
Λεβέντες μου.............η βρώμα σας κρατάει ακόμα και θα κρατάει όσο οι Έλληνες μαθαίνουν την ιστορία τους!!».
Με λίγα λόγια, η απάντηση του συγκεκριμένου ατόμου ανασύρει από το παρελθόν την καταγωγή της δημοσιογράφου αλλά και ένα τεράστιο θέμα που σίγουρα πλήγωσε την ελληνική κοινωνία και μάλιστα σε καιρούς πολύ χαλεπούς, την Κατοχή της χώρας από τις δυνάμεις του Άξονα, στο Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο.
Επειδή πρόσφατα διάβασα το βιβλίο του Μενέλαου Χαραλαμπίδη ΟΙ ΔΩΣΙΛΟΓΟΙ, καταλαβαίνω απόλυτα τους συνειρμούς με πρόσωπα συγγενικά ανθρώπων που συνέδεσαν το όνομά τους με συνεργασία κάθε μορφής (ένοπλη, πολιτική, οικονομική) με τους Κατακτητές την περίοδο της Κατοχής. Και ξεχωρίζω ένα μικρό απόσπασμα από το παραπάνω βιβλίο που λέει :
«Το κύριο στοιχείο που διατηρεί ζωντανή τη μνήμη της συνεργασία 80 ολόκληρα χρόνια μετά, είναι αυτό της αδικίας. Ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας υπέφερε από τις συνέπειες της δράσης όσων συνεργάστηκαν με τον κατακτητή. Αυτό το τεράστιο έγκλημα δεν τιμωρήθηκε από το μεταπολεμικό ελληνικό κράτος. Μόνο στην Αττική, οι δεκάδες χιλιάδες νεκροί της πείνας και της αντίστασης, οι δεκάδες χιλιάδες που βασανίστηκαν και κλείστηκαν στις φυλακές, οι δεκάδες χιλιάδες που στάλθηκαν στα γερμανικά στρατόπεδα εξόντωσης και εργασίας, οι δεκάδες χιλιάδες οικογένειες που ξεπούλησαν τα σπίτια τους και τις περιουσίες τους, όλοι αυτοί έφεραν ένα τραύμα που ποτέ δεν επουλώθηκε, γιατί το μεταπολεμικό κράτος δεν απέδωσε δικαιοσύνη. Η αδικία διατηρούσε πάντα αυτό το τραύμα για όσους και όσες το έζησαν».
Βέβαια, το τραύμα αυτό δεν ήταν δυστυχώς το μοναδικό. Ο διχασμός της ελληνικής κοινωνίας ήταν μεγάλος και οι εμφύλιες συγκρούσεις που ακολούθησαν έκαναν το χάσμα αυτό τεράστιο.
Με τα χρόνια που πέρασαν, οι Έλληνες, αντί να επουλώσουν τα τραύματά τους, έζησαν μία φρικτή δικτατορία που άνοιξε νέες πληγές. Και ήρθε η στιγμή της μεταπολίτευσης, με την αναγνώριση του ΚΚΕ από τον Κ. Καραμανλή αλλά και με την εμβληματική αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης από τον Α.Παπανδρέου, που έθεσαν τις βάσεις για την εθνική συμφιλίωση, χωρίς όμως να αποκαταστήσουν και τη δικαιοσύνη σε σχέση με τα εγκλήματα της συνεργασίας με τον κατακτητή.
Και το πρώτο ερώτημα που τίθεται σήμερα, 80 χρόνια μετά τη Γερμανική Κατοχή, είναι αν οι απόγονοι των Συνεργατών διατηρούν το "στίγμα" των γονιών και παππούδων τους και κυρίως αν αυτοί μπορούν, στα πλαίσια άσκησης ενός επαγγέλματος, να μιλούν για την σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα και τα προβλήματα που απασχολούν τη σημερινή κοινωνία.
Μπορεί η κρίση του 2010-2019 να μη συγκρίνεται ούτε στο ελάχιστο με την εποχή της Κατοχής, δεν παύει όμως και αυτή να επηρέασε την ελληνική κοινωνία κατά τρόπο τραυματικό. Και με την έννοια αυτή, η καταγραφή της ιστορικής αλήθειας είναι παραπάνω από αναγκαία για να απαλλαγούμε από μύθους και μυθεύματα που καλλιεργήθηκαν για την περίοδο εκείνη, είτε από αδυναμίες κάποιων ανθρώπων που κλήθηκαν να διαχειριστούν την κρίση, είτε από πολιτικές σκοπιμότητες, που στο τέλος της ημέρες κατέληξαν να κάνουν πολλούς Έλληνες να περάσουν δύσκολες στιγμές, να βρεθούν δηλαδή σε αδυναμία ακόμη και επιβίωσης και να φθάσουν και εκείνοι να χάσουν περιουσίες και ακίνητα που περιήλθαν στα λεγόμενα funds.
Μπορούμε λοιπόν να ζητάμε δικαιοσύνη για όσα έγιναν τα χρόνια της κατοχής, αλλά δεν πρέπει να αρνούμαστε την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας και μετέπειτα εποχών, όπως της εποχής της κρίσης του 2010, επικαλούμενοι "τεκμήριο αναξιοπιστίας" των ιστορικών ερευνητών, επειδή οι πρόγονοί τους συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς.
Εκείνο που έλεγα εγώ είναι ότι πράγματι χρειάζεται ένα ακόμη ντοκιμαντέρ, όχι για τα σκοτεινά χρόνια της κατοχής, αλλά για τα επίσης οδυνηρά χρόνια 2009 – 2014, όπου η παγκόσμια οικονομική κρίση έφερε στην επιφάνεια όλες τις αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας και τη γύμνια της μπροστά στην καταιγίδα που ξέσπασε το 2009.
Και βέβαια, αυτό το ντοκιμαντέρ πρέπει να δώσει ιστορικά τεκμηριωμένη απάντηση στο ερώτημα «ποιος μας χρεωκόπησε», διότι και σε αυτό το θέμα υπάρχει εθνικός διχασμός ως προς τις αιτίες αλλά και τους χειρισμούς διαφόρων πολιτικών προσώπων.
Ναι λοιπόν στις ιστορικές μνήμες και όχι στην ιστορική λήθη, αλλά, όχι μόνο του παρελθόντος, αλλά και της σύγχρονης εποχής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου