Παρά τα πολλά στραβά τους, οι πανελλήνιες εξετάσεις έχουν μέσα στις δεκαετίες βοηθήσει κόσμο και κοσμάκη να «ανοιχτεί» κοινωνικά και να ξεφύγει από την ταξική του μοίρα.
ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΟΦΕΣ ΜΟΥ, θα έλεγα μάλλον ότι οι γονείς έχουν μεγαλύτερο άγχος για τις Πανελλήνιες, από τα παιδιά. Ακόμα κι αν φροντίζουν να μην τους το μεταδίδουν, όσο γίνεται. Ακόμα κι εκείνοι οι γονείς που δεν πιστεύουν ότι η είσοδος στην τριτοβάθμια εκπαίδευση μπορεί να διασφαλίσει (ούτε καν να υποσχεθεί) κάποια σοβαρή επαγγελματική προοπτική για το παιδί τους. Συχνά όμως, η «επιτυχία» στις Πανελλήνιες – ακόμα κι αν πρόκειται για εισαγωγή σε σχολή χαμηλής βάσης και υπόληψης – αποτελεί ένα σημαντικό, έστω και τεχνητό, ορόσημο ζωής, όχι τόσο για τα παιδιά ίσως, αλλά για τους γονείς. Είναι ένα ευτυχές τέλος σε μια μακρά, παράξενη και γεμάτη απρόοπτα διαδρομή. Είναι σα να βρίσκουν τα παιδιά έναν δρόμο να πορευτούν, έστω και προσωρινά, μακριά από το σπίτι, την ώρα που οι γονείς αισθάνονται ότι κουτσά-στραβά έφεραν σε πέρας το πιο δύσκολο κομμάτι της αποστολής τους. Και μπορούν να χαλαρώσουν και οι ίδιοι πλέον, μεταβαίνοντας κι αυτοί σε ένα είδος «φοιτητικής ζωής» για μεσήλικες.
Η αίσθησή μου είναι ότι η όλη συζήτηση, με τον τρόπο και με τους όρους που διεξάγεται, βαρύνει δυσανάλογα έναν θεσμό ο οποίος παρά τις εγγενείς και πασιφανείς παθογένειές του και παρά την απαξίωση και την υπονόμευση του δημόσιου πανεπιστημίου, έχει βοηθήσει μέσα στις δεκαετίες κόσμο και κοσμάκη να εξελιχθεί, να ανελιχθεί, να «ανοιχτεί» κοινωνικά, διαφεύγοντας από την ταξική του μοίρα.
Και τώρα, στον εκκωφαντικό απόηχο της τραγωδίας με τα κορίτσια της Ηλιούπολης, έχουν βγει οι πάντες (πολιτειακοί θεσμοί, οργανώσεις, σωματεία, ψυχολόγοι και πάσης φύσεως ειδικοί, ηθοποιοί, influencers, τηλεπερσόνες, επώνυμοι κι ανώνυμοι πάσης ιδιότητας) και νουθετούν τους γονείς, επικρίνοντάς τους για την «πίεση» που ενδεχομένως ασκούν στα παιδιά για τις Πανελλήνιες, ανάγοντάς τες σε ζήτημα «ζωής η θανάτου». Η αίσθησή μου είναι ότι η όλη συζήτηση, με τον τρόπο και με τους όρους που διεξάγεται, βαρύνει δυσανάλογα έναν θεσμό ο οποίος παρά τις εγγενείς και πασιφανείς παθογένειές του και παρά την απαξίωση και την υπονόμευση του δημόσιου πανεπιστημίου (και της δημόσιας παιδείας εν γένει), έχει βοηθήσει μέσα στις δεκαετίες κόσμο και κοσμάκη να εξελιχθεί, να ανελιχθεί, να «ανοιχτεί» κοινωνικά, διαφεύγοντας από την ταξική του μοίρα.
Κάτι τέτοιο βέβαια φαίνεται να ισχύει όλο και λιγότερο, γεγονός που προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη ανασφάλεια στους γονείς, οι οποίοι αφού προσώρας ανακουφιστούν και συγχαρούν τον εαυτό τους, βρίσκονται αντιμέτωποι με την πραγματικότητα της επόμενης μέρας: αναζήτηση στέγης για τον/την πρωτοετή, τρελά ενοίκια, τρελό κόστος ζωής, σπουδές χωρίς ορίζοντα, πτυχία χωρίς αντίκρισμα στην αγορά εργασίας. Τίποτα από όλα αυτά, ούτε φυσικά και τα χαμηλά ποσοστά προσέλευσης των φοιτητών στις κάλπες, δεν εμπόδισε προχθές την τελετουργική γραφικότητα που συνοδεύει κάθε χρόνο τις φοιτητικές εκλογές: ξύλο πριν και μετά, πληθώρα τελικών αποτελεσμάτων και νικητών, καταγγελίες για βία και νοθεία, θριαμβευτικοί πανηγυρισμοί. Το γεγονός ότι, για πολλοστή φορά, δεν υπήρξε κοινώς αναγνωρισμένος νικητής, δεν εμπόδισε τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας να εκφράσει με ανακοίνωσή του τα «συγχαρητήρια στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ για τη νέα της νίκη στις φοιτητικές εκλογές, για 39η συνεχόμενη χρονιά!» (only in Greece, που λένε).
1 σχόλιο:
αυτό μια έμμεση υποστήριξη των διαχρονικών απόψεων, όσων και όποτε κυβέρνησαν την πατρίδα μας,μετά τη μεταπολίτευση! Δεν είναι πολιτισμένη αντιμετώπιση, ο εξαναγκασμός των νέων παιδιών της πατρίδας μας-αποφοίτων του σημερινού Λυκείου- στις ψυχοφθόρες Πανελλαδικές εξετάσεις και μάλιστα και στις τρεις τάξεις του. Αυτό εξ άλλου προβλέπει νομοσχέδιο που είναι αναρτημένο προς διαβούλευση στο διαδίκτυο. Έχει συσταθεί μάλιστα και επιτροπή "σοφών" - υποστηρικτών της κυβερνητικής αντιεκπαιδευτικής πολιτικής, θα έλεγα εγώ- για την τελική μορφή του,για να κατατεθεί στο κοινοβούλιο. Γνώμη μου είναι πως πρέπει να καταργηθούν ολοσχερώς και όχι να πολλαπλασιαστούν οι Π. εξετάσεις. Το σύστημα των πολλαπλών ΠΕ δοκιμάστηκε κατά τη 10ετία του 1990 και απορρίφθηκε. Κάθε νέος-νέα πρέπει να επιλέγει ο ίδιος/ίδια την επιστήμη ή τη τέχνη, την εργασία γενικά που θα ασκήσει, κατά την διάρκεια του εργάσιμου βίου του/της.
Τουναντίον 1) Θα αυξηθεί το κομμάτι του οικ. ετήσιου προϋπολογισμού(φροντιστήρια) θα αυξηθεί λόγω του ανταγωνισμού μιας και οι θέσεις είναι λιγότερες από τους υποψήφιους. 2)Σε πολλές περιπτώσεις , λόγω μικρότερης βαθμολογίας από την επιθυμητή, επιλέγονται τμήματα και τελικά το πτυχίο μένει στη κορνίζα. Ασκούνται αλλά επαγγέλματα μιας και σήμερα, με την ανατροπή εργασιακών σχέσεων,συμβάσεις με ημερομηνία λέξεις, 13ωρα κλπ) οι νέοι/νέες της πατρίδας μας ακολουθούν το δρόμο της ξενιτιά, για μια αξιοπρεπή δουλειά και ζωή(470.000) νέοι επιστήμονες είχαν φύγει στο εξωτερικό.
Η θλιβερή περίπτωση των δύο κοριτσιών στην Ηλιούπολη, αντί να συνεχίσει τους κυβερνώντες το μόνο που είπε η κυρία Ζαχαράκη(24/05/26, πρωινό SKAI tv) είναι ότι υπάρχει-τώρα- τηλ.γραμμή υποστήριξης!
Τελικά: Ή ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ Η ΟΙ ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ!
Δημοσίευση σχολίου