Ο ρυπαντής που κανείς δεν μετράει: ο πόλεμος.

 

Ο ρυπαντής που κανείς δεν μετράει: ο πόλεμος

Μας λένε να κλείνουμε το φως, να ανακυκλώνουμε, να αλλάξουμε αυτοκίνητο. Σωστά όλα. Υπάρχει όμως ένας ρυπαντής που δεν μπαίνει σχεδόν ποτέ στους λογαριασμούς: ο πόλεμος.

Μια μελέτη Βρετανών επιστημόνων (2022) υπολόγισε ότι οι στρατοί του κόσμου, μαζί με τη βιομηχανία που τους εξοπλίζει, ευθύνονται για περίπου 5,5% των παγκόσμιων εκπομπών. Αν ήταν χώρα, θα ήταν η τέταρτη μεγαλύτερη στον κόσμο. Και αυτό σε καιρό «ειρήνης»: ο υπολογισμός δεν περιλαμβάνει καν τις φωτιές και τις καταστροφές των ίδιων των πολέμων. Από το 1997 οι στρατοί εξαιρέθηκαν από την υποχρέωση να δηλώνουν τις εκπομπές τους, μετά από πίεση των ΗΠΑ.

Όταν ξεσπά πόλεμος, ο λογαριασμός εκτινάσσεται. Στον πόλεμο με το Ιράν, βομβαρδίστηκαν αποθήκες καυσίμων, διυλιστήρια και δεξαμενόπλοια. Πάνω από την Τεχεράνη έπεσε μαύρη, λιπαρή βροχή γεμάτη αιθάλη και δηλητήρια, και οι κάτοικοι κλείστηκαν στα σπίτια τους. Χτυπήθηκαν μονάδες αφαλάτωσης, από τις οποίες πίνουν νερό εκατομμύρια άνθρωποι στον Κόλπο.

Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι οι συνέπειες θα κρατήσουν δεκαετίες: καρκίνοι από τις τοξικές ουσίες, βαρέα μέταλλα στο χώμα, νεκρά κοράλλια σε μια ρηχή, κλειστή θάλασσα. Στον νότιο Λίβανο, 48 από τα 60 χωριά έγιναν συντρίμμια. Μαζί τους χάθηκαν τα χωράφια, τα πηγάδια και οι ελιές μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Εδώ φαίνεται κάτι που ξεχνάμε: τα δικαιώματα του ανθρώπου και τα δικαιώματα της φύσης δεν είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Το δικαίωμα στη ζωή περνά από το καθαρό νερό, τον καθαρό αέρα και το γόνιμο χώμα. Ο πόλεμος τα παίρνει όλα μαζί.

Η φύση θα συνεχίσει τον δρόμο της, με εμάς ή χωρίς εμάς. Το ερώτημα είναι αν θα συνεχίσουμε κι εμείς. Και η απάντηση δεν βρίσκεται στο καλαμάκι που δεν θα χρησιμοποιήσουμε, αλλά στους πολέμους που πρέπει να σταματήσουμε.

Αλιεύματα διαδικτύου