Όχι άλλοι πολιτικοί που χαριεντίζονται στο Instagram. Γίνεται;

Πέρα από θέσεις και υποσχέσεις, τις προτιμήσεις των ψηφοφόρων διαμορφώνουν και στοιχεία που αφορούν τη συμπεριφορά βουλευτών και υπουργών, όπως η εγκράτεια και η εντιμότητα. Oι πολιτικοί, όμως, μοιάζουν να τα αγνοούν

Οι πολιτικοί μας επιμένουν να χαριεντίζονται στο Instagram, ανεβάζοντας βίντεο στα οποία ψάχνουν τσίχλες ή επιδίδονται σε αστείες ερωταπαντήσεις, πιστεύοντας ότι αυτό είναι το βασικό στοιχείο που ενδιαφέρει τους πολίτες. Εικονογράφηση: Ατελιέ/ LIFO

ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΘΟΡΥΒΟ της μακράς προεκλογικής περιόδου, η οποία επισήμως άνοιξε με όσα ειπώθηκαν στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ), θα ακουστούν πολλοί (ενίοτε και πολιτικά επικίνδυνοι) κρότοι. Μόλις πριν από λίγες ημέρες ακούσαμε τον υπουργό Δικαιοσύνης, Γιώργο Φλωρίδη, να μας λέει για το «ντου» που θα κάνουν «οι απέναντι» –εννοώντας τους Τούρκους–, αν δεν κάνουν οι ψηφοφόροι της χώρας τη σωστή επιλογή. Δεν είναι βέβαια να απορεί κανείς με τη γλώσσα και το ύφος που χρησιμοποιεί ο υπουργός Δικαιοσύνης. Κινούνται πάντα στα όρια της πρόκλησης και της ακρότητας, όπως σε άλλες περιπτώσεις στο παρελθόν. Ας είναι… Όπως όμως έχουμε ήδη γράψει από αυτήν εδώ τη στήλη, όποιος στην εξωτερική πολιτική παίζει με τα σπίρτα, μπορεί και να καεί, ειδικά, δε, αν το «παιχνίδι» αφορά στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Λιγότερα λόγια. Λιγότερες φωνές. Λιγότερες αψιμαχίες. Χαμηλότεροι τόνοι. Εγκράτεια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σεβασμός στην αισθητική μας. Λιγότερη επίδειξη. Λιγότερη αλαζονεία. Πόσο εφικτό είναι κάτι τέτοιο;

Ας ξεπεράσουμε όμως τα εκβιαστικά διλήμματα Φλωρίδη για να συζητήσουμε πιο ουσιαστικά. Προεκλογικά, ίσως η έμφαση να πρέπει να δίνεται σε ζητήματα που δεν μένουν μόνο στην επιδοματική πολιτική ή στην καλλιέργεια απόψεων όπως «ή εμείς ή το χάος». Σε αυτό, δε, το πλαίσιο, η έρευνα της Metron Analysis, την οποία παρουσίασε το «Βήμα» την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου, περιέχει ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο των τελευταίων ημερών. Το 78% των ερωτηθέντων έθεσε την εντιμότητα στην πρώτη θέση των χαρακτηριστικών που πρέπει να διαθέτει όποιος διεκδικεί να ηγηθεί της χώρας. Για όσους δεν στέκονται στην πρόθεση ψήφου ή στην καταλληλότητα για την πρωθυπουργία, το εύρημα αυτό είναι μείζονος σημασίας.

Τα στατιστικά στοιχεία και τα PowerPoint περί μεταρρυθμίσεων και απορρόφησης των κοινοτικών κονδυλίων είναι καλά και άγια, το ίδιο και οι υποσχέσεις για αυξήσεις μισθών, επιδομάτων και συντάξεων, αλλά όλα αυτά προβλέπεται να δοκιμαστούν από τον επικείμενο «σκληρό χειμώνα» λόγω των υψηλών τιμών του πετρελαίου, των ανατιμήσεων σε πολλά προϊόντα εξαιτίας και των κλιματικών συνθηκών, του πληθωρισμού και της ανόδου των επιτοκίων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ).

Στην πολιτική, όμως, υπάρχουν και ορισμένα άυλα στοιχεία που διαμορφώνουν τις προτιμήσεις των ψηφοφόρων. Oι πολιτικοί, όμως, μοιάζουν να τα αγνοούν. Όπως έγραψε άλλωστε πρόσφατα μια καλή φίλη στο Facebook, «με ένα Insta story ξεχνιέμαι». Οι πολιτικοί μας επιμένουν να χαριεντίζονται στο Instagram, ανεβάζοντας βίντεο στα οποία ψάχνουν τσίχλες ή επιδίδονται σε αστείες ερωταπαντήσεις, πιστεύοντας ότι αυτό είναι το βασικό στοιχείο που ενδιαφέρει τους πολίτες.

Τα άυλα στοιχεία της πολιτικής δεν είναι εύκολα μετρήσιμα. Ίσως γι’ αυτόν τον λόγο οι πολιτικοί τα παραμερίζουν. Τα στοιχεία αυτά έχουν συχνά να κάνουν με την αίσθηση που διαμορφώνεται στην κοινή γνώμη από τη συμπεριφορά βουλευτών, υπουργών, υφυπουργών και άλλων αξιωματούχων. Και η πραγματικότητα είναι πως σε ευρύτατα κοινωνικά στρώματα κυριαρχεί η άποψη ότι η πολιτική συνδέεται με αδιαφάνεια, οικονομικές ατασθαλίες, δουλειές με κολλητούς και βολέματα, εφόσον φυσικά κάποιος γνωρίζει αυτόν που πρέπει στην κατάλληλη θέση. Το δυστυχές είναι ότι οι υποθέσεις που αποδεικνύουν ότι η διαφθορά έχει αποκτήσει ενδημικά χαρακτηριστικά και ότι η εντιμότητα είναι αγαθό σπάνιο στην πολιτική είναι στις ημέρες μας υπαρκτές και δημόσιες.

Υπάρχει άραγε απάντηση; Ή μήπως η αίσθηση ότι η εντιμότητα σπανίζει είναι αυτή που διευκολύνει και τροφοδοτεί λαϊκιστές ή και ακραίους, και σε συνδυασμό με το αυξανόμενο κόστος ζωής, που επηρεάζει βαθιά την καθημερινότητα των απλών πολιτών, διαμορφώνει τη βάση της πολιτικής τους ενίσχυσης; Η αλήθεια είναι ότι αυτό τελικώς συμβαίνει σε αρκετές χώρες της Ευρώπης. Και ίσως η μόνη λύση είναι να κατανοήσουν οι πολιτικοί ταγοί ότι η εντιμότητα οφείλει να ξεκινήσει από την ταπεινότητα. Λιγότερα λόγια. Λιγότερες φωνές. Λιγότερες αψιμαχίες. Χαμηλότεροι τόνοι. Εγκράτεια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σεβασμός στην αισθητική μας. Λιγότερη επίδειξη. Λιγότερη αλαζονεία. Πόσο εφικτό είναι κάτι τέτοιο; Ο γράφων φοβάται ότι είναι αδύνατο. Και οι συνέπειες θα είναι συντόμως ορατές.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO