Αγαπητέ μου Νίκο!. Τελικά ούτε εσύ κατάφερες να ξεγελάσεις αυτόν που δεν κάνει διακρίσεις. Τον παίδεψες όμως ώσπου να τα καταφέρει. Και τον παίδεψες επειδή όλοι όσοι σ’ αγαπούσαν δεν το αφήναν. Περιμέναμε μήπως παρασυρμένος από τις αρετές σου κάνει κάποια εξαίρεση. Ναι Νίκο η ταπεινότητα η πραότητά η απλότητα η εξυπνάδα ο αυθορμητισμός, χωρίς κοινωνικές προσποιήσεις, η ειλικρίνεια η εντιμότητα και εργατικότητά σου είναι αυτές που μαζί με το μαχητικό σου ήθος, που το εξέφραζες για 10/ετίες ως εκδότης της εφημερίδας «Ο ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ ΤΗΣ ΙΤΙΑΣ» αναγνωρίστηκαν από τους συμπατριώτες σου και σε έβαλαν στην θέση του πρώτου πολίτη της πόλης. Του Δημάρχου.
Πόστο που υπηρέτησες με συνέπεια διαφάνεια και δικαιοσύνη. Αρετές που κέρδισαν & τον δικό μου σεβασμό αφού σε επέλεξα & ευχαριστώ που με τίμησες εκτός από φίλο και για νονό της κόρης μου. Στην παρούσα φάση θα σταθώ σε εκείνο που εμένα άγγιξε περισσότερο . Την φιλία. Οι προγονοί μας θεωρούσαν τον φίλο άριστον ΑΛΛα δυσεύρετον και την φιλία θείον αλλά σπάνια. Και ήταν εκείνος δυσεύρετος και εκείνη σπάνια γιατί ο ορισμός τόσον του φίλου όσον και της φιλίας χωρίς παρερμηνείες ήταν και είναι ΠΙΣΤΗ ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ. Και εσύ Νίκο ξεχείλιζες και από πίστη και από αγάπη και από προσφορά..Η μικρή κοινωνία μας δεν χάνει απλά έναν ξεχωριστό άνθρωπο. Χάνει & τον τελευταίο τροβαδούρο, έναν από τους ιδρυτές της παλιάς καλής χορωδίας με το πηγαίο ταλέντο στη μουσική. Που έκανε την κιθάρα να κελαϊδά. Ταλέντο που λίγοι ξέρουν ότι αναγνώ-ρισε ο τεράστιος Μίκυς Θεοδωράκης. Ταλέντο που πρέπει όλοι να μάθουν ότι ο αείμνηστος Δελμούζος Ζαχαρίας πατέρας του σημερινού αντιπεριφερειάρχη και μέγας γνώστης της μουσικής, σε προέτρεπε να περπατήσεις επαγγελματικά τον δρόμο με τις νότες. Τον δρόμο που αγάπησες τον χώρο που ανήκες. Βεβαιώ όμως ότι μετά την οικογένειά σου που θεωρώ και δική μου, θα λήψεις και από εμάς που συχνά τραγουδούσαμε τραγούδια άλλων εποχών, άλλων καιρών. Κλείνοντας θέλω να ζητήσω συγνώμη που δεν ήμουν τον τελευταίο καιρό δίπλα σου …ΑΠΛΑ και δεν είναι δικαιολογία, δεν άντεχα να βλέπω την φθορά ενός ανθρώπου που ήταν γεμάτος ζωή να είναι κατάκοιτος και με τα μάτια κλειστά. Με βαθειά την θλίψη και τα πρόχειρα αυτά λόγια αλλά από καρδιάς σε αποχαιρετώ, σου εύχομαι καλό ταξίδι & καλή αντάμωση να τραγουδήσουμε ξανά τα μαντζόρε του Ξαρχάκου και το μινόρε της αυγής. Ήμουν τυχερός που σε γνώρισα και περήφανος που ήσουν φίλος μου.!Καλόν παράδεισο που τον αξίζεις.
Κ. ΓΑΤΟΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου