Πριν από λίγες ημέρες τιμήθηκαν δύο ημέρες με ιδιαίτερο συμβολισμό: η Παγκόσμια ημέρα Νερού (22/3) και η Παγκόσμια ημέρα Ποίησης (21/3)
Για έναν τόπο όπως η Φωκίδα, αυτές δεν είναι απλώς επετειακές, αφηρημένες σημειώσεις στο ημερολόγιο. Το νερό δεν είναι μόνο φυσικός πόρος, είναι ο Μόρνος που τροφοδοτεί μια ολόκληρη πρωτεύουσα. Και η ποίηση δεν είναι απλώς λογοτεχνία, είναι η πνευματική κληρονομιά ενός τόπου που συνδέθηκε βαθιά με μορφές όπως ο Άγγελος Σικελιανός και με το συμβολικό τοπίο των Δελφών.
Φυσικά, δεν λείπουν οι προσπάθειες. Υπάρχουν θεσμοί, υπάρχουν πολιτιστικοί σύλλογοι, υπάρχουν άνθρωποι που αφιερώνουν χρόνο και ενέργεια για να κρατήσουν ζωντανές τις παραδόσεις.
Όμως ο πολιτισμός ενός τόπου δεν είναι περιστασιακή δραστηριότητα, αλλά σταθερή επιλογή. Δεν γίνετε να εξαντλείται μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες, ζούμε δώδεκα μήνες τον χρόνο στον τόπο αυτό, όχι μόνο τα καλοκαίρια…
Ίσως, τελικά, το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι αν υπάρχουν δομές ή σύλλογοι. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει η βούληση να αντιμετωπιστεί ο πολιτισμός ως κάτι περισσότερο από μια τυπική υποχρέωση — ως μια ζωντανή διαδικασία που δίνει νόημα στην κοινότητα.
Ας ελπίσουμε πως την Ημέρα της Γης (22 Απριλίου) Η εικόνα του Ελαιώνα της Άμφισσας, του μεγαλύτερου συνεχόμενου ελαιώνα στην Ελλάδα, θα γίνει το ιδανικό φόντο για την προστασία του περιβάλλοντος…
Μυρκας

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου