Εάν μιλάμε για τον πατέρα παρότι φαίνεται να εμφανίζεται μετά τη μητέρα στα συναισθήματα του παιδιού, είναι γιατί πράγματι συμβολίζει την απαγόρευση και τη δύναμη που επιβάλλει την πειθαρχία, η οποία επιτρέπει, με τον έλεγχο των συναισθημάτων, την ψυχική διαμόρφωση του ανθρώπινου όντος.
Λέγοντας ότι η πολιτική οικολογία, ως τέταρτη συνιστώσα της πολιτικής σκηνής, δέχεται το μικτό σύστημα της οικονομίας, θα μπορούσε κανείς να οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι αποδέχεται την Κεϋνσιανή θεωρία, αυτή που ξέρουμε ως κλασική μικτή οικονομία. Όμως, κι εδώ βρίσκεται η ουσιώδης διαφορά, η κλασική μικτή οικονομία παρεμβαίνει για να σταθεροποιήσει και να διασώσει τη διαδικασία της ανάπτυξης, ενώ η πολιτική οικολογία παρεμβαίνει για να επαναπροσδιορίσειτι σημαίνει “ευημερία”. Αυτό είναιποιοτικό άλμα, όχι τεχνική διαφορά.
Για να λυθεί το Δημογραφικό χρειάζεται και κάτι πιο βαθύ και πολύ πιο σύνθετο από μια νομοθετική παρέμβαση. Χρειάζεται να διαμορφώσουμε ένα νέο αξιακό σύστημα, όπου η συλλογικότητα θα υπερβαίνει την ατομικότητα. Χρειαζόμαστε νέες αξίες, που να υπερβαίνουν τη βολή και το lifestyle μας
"Μόλις τόλμησα να συμφωνήσω με την άποψη πολίτη ότι η δικαιοσύνη είναι ο μεγάλος ασθενής που πρέπει να γιατρευτεί άμεσα, η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων έσπευσε να εκδώσει ανακοίνωση εναντίον μου."
Τελείωσαν και οι εκλογές. Για τα αποτελέσματα θα υπάρξουν πολλές συζητήσεις και ποικίλες προσεγγίσεις. Τα συμπεράσματα δεν είναι σωστό να εξαχθούν “εν θερμώ”. Και αν θέλετε, ναι, συζητάμε, χωρίς να ξεχνάμε ότι η ζωή είναι εδώ και προχωράει. Ο λόγος λοιπόν στα κινήματα και τους ενεργούς πολίτες! Αντίπαλός μας αυτή τη στιγμή είναι η απογοήτευση και η εγκατάλειψη.
Όπως γράφει ο Merleau-Ponty, μια κοινωνία δεν είναι μόνο το τέμενος των αξιών και ειδώλων που φιγουράρουν στις μετόπες των μνημείων της αλλά αξίζει ό,τι αξίζουν οι ανθρώπινες σχέσεις που καθιερώνει και που καθορίζονται όχι μόνο από τα θεσμικά της πλαίσια αλλά από την μορφή εργασίας, από τον τρόπο που οι άνθρωποι αγαπούν, ζουν και πεθαίνουν σε αυτήν.