Ο διάβολος στο Πόρτο Γερμενό

 Εκκένωση και άγιος ο Θεός. «Οι περιουσίες ξαναγίνονται» άλλωστε…

Ξέρεις ότι τα πράγματα είναι και επισήμως πολύ σοβαρά όταν πραγματοποιεί έκτακτη εμφάνιση ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Όπως συνέβη χθες το απόγευμα, όταν ο κ. Τασούλας βρέθηκε (φωτογραφήθηκε) μαζί με τον πρωθυπουργό στο Συντονιστικό της Πυροσβεστικής, προκειμένου να ενημερωθεί κι αυτός για την πορεία στα πύρινα μέτωπα, βάζοντας πλάτη, με το θεσμικό του κύρος, στην κρίσιμη περίσταση. 

Η οποία επιστρέφει, νομοτελειακά σχεδόν, κάθε χρόνο τέτοια εποχή, σαν επαναλαμβανόμενος εφιάλτης, σαν δυσοίωνο déjà vu, σαν ετήσια σπονδή και σαν θυσία στο βωμό… τίνος πλέον; του κράτους και των αρχών; των εταιρειών ενέργειας; της εκδικητικής φύσης; του εξαγριωμένου κλίματος; των «mega fires»; των ανεμογεννητριών; του δικτύου ηλεκτροδότησης; της αμέλειας; της απληστίας; της γραφειοκρατίας; της «αειφόρου» ανάπτυξης; της «ενεργειακής» μετάβασης; Όλων αυτών μαζί; Σαν πολλά δεν μας πέσανε μαζεμένα;

Οι λεγόμενες υπερπυρκαγιές δεν συμβαίνουν μόνο εδώ. Αυτό που συμβαίνει μόνο εδώ ίσως είναι ο «εθιμικά» ευθυνόφοβος και συνάμα κινδυνολογικός τρόπος με τον οποίον αντιμετωπίζεται το πρόβλημα από την εκάστοτε εξουσία, που εκτός της χαρακτηριστικής δυσανεξίας της στη λογοδοσία έχει κατά καιρούς σιγοντάρει διάφορα δημοφιλή σενάρια περί «ξένων πρακτόρων», «τρομοκρατών» ή «υβριδικού πολέμου». Βαλλόμεθα πανταχόθεν.

Καίγεται το μυαλό, νοιώθει κανείς άβουλος και αβοήθητος επιχειρώντας κάθε φορά να βρει τις αιτίες (και τους πραγματικούς ενόχους) για την καταστροφή, αυτό όμως είναι το λιγότερο. Εδώ κάηκαν ζωές, κάηκαν ολόκληρα οικοσυστήματα, κάηκαν σπίτια, κάηκαν εξοχικά, κάηκαν οι μικροί παράδεισοι των ανθρώπων, κάηκαν ζωντανοί οι «μαχητές της πρώτης γραμμής», όπως αποκάλεσε τους θυσιασμένους πυροσβέστες ο πρωθυπουργός. «Τα καιρικά φαινόμενα νίκησαν κάθε σχεδιασμό», είχε δηλώσει προηγουμένως, σηκώνοντας τα χέρια ψηλά (προς τους θεούς;) καθώς παρουσίαζε μια βιβλική εικόνα, όχι των πυρκαγιών αλλά των ακραίων καιρικών φαινομένων που τις προξένησαν.

Εκκένωση και άγιος ο Θεός. «Οι περιουσίες ξαναγίνονται», άλλωστε. Πόσο βαθιά προσβλητικό είναι αυτό για τους ανθρώπους που έχασαν το σπίτι τους, που είδαν ένα παραδοσιακό, προσιτό θέρετρο και ένα αγαπημένο και οικείο μέρος όπως το Πόρτο Γερμενό να σβήνεται από τον χάρτη. Ένας τόπος δεν είναι μόνο οικοσύστημα. Δεν είναι θερμοκήπιο. Η φωτιά παραμορφώνει και κάνει στάχτη όχι μόνο τα μέρη και τα σπίτια, αλλά και τις μνήμες των ανθρώπων που έζησαν εκεί μια ολόκληρη ζωή. Τα καλοκαίρια τους. Τις χαρές τους.

«Η κόλαση λοιπόν είν’ η πατρίδα μας», έγραφε σ’ ένα παλιό του ποίημα ο μοιρολάτρης κατά βάθος (και με τα δίκια του) Νίκος Καρούζος. Οι λεγόμενες υπερπυρκαγιές όμως δεν συμβαίνουν μόνο εδώ. Αυτό που συμβαίνει μόνο εδώ ίσως είναι ο «εθιμικά» ευθυνόφοβος και συνάμα κινδυνολογικός τρόπος με τον οποίον αντιμετωπίζεται το πρόβλημα από την εκάστοτε εξουσία, που εκτός της χαρακτηριστικής δυσανεξίας της στη λογοδοσία έχει κατά καιρούς σιγοντάρει διάφορα δημοφιλή σενάρια περί «ξένων πρακτόρων», «τρομοκρατών» ή «υβριδικού πολέμου». Βαλλόμεθα πανταχόθεν. Αυτό είναι το νόημα. Φταίει ο καιρός, το κλίμα, οι συνθήκες, η κακιά η ώρα, τα σκοτεινά κέντρα, οι Τούρκοι, οι παρανοϊκοί εμπρηστές, οι αχάμπαροι τσοπάνηδες, οι επιπόλαιοι καπνιστές…

Εδώ και μέρες η φονική διαδρομή της «πύρινης λαίλαπας» ξετυλίγεται με όρους Αποκάλυψης στις μαραθώνιες συνδέσεις των τηλεοπτικών καναλιών με τα «μέτωπα της φωτιάς». Ένα μακάβριο θρίλερ διαρκείας. Ένα και μοναδικό στιγμιότυπο όμως ήταν αρκετό για να κάνει κομμάτια τις οθόνες μας. Η μοιραία στιγμή που το ένα πυροσβεστικό ελικόπτερο πέφτει πάνω στο άλλο, προκαλώντας τον θάνατο του Έλληνα συντονιστή και του Δανού χειριστή του την ώρα που επιχειρούσαν στην κόλαση που είχε μετατραπεί το Πόρτο Γερμενό.

πηγή