περισότερες πληροφορίες για την διαδρομή : http://www.parnassosnp.gr/
Κωρύκειο άντρο ονομάζεται σπήλαιο του Παρνασσού μήκους 100 μ.[1] που βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 1300 μέτρων. Πήρε το όνομά του από τους σταλακτίτες του, που θύμιζαν στους αρχαίους τους "κώρυκες", δηλαδή τους ασκούς από δέρματα ζώων. Η τοπική του ονομασία είναι «Σαρανταύλι» εξ΄αιτίας της εκπληκτικής ακουστικής που έχει στον πρώτο μεγάλο θάλαμό του,
Κωρύκειον Άντρον , τραγουδάει με την υπέροχη φωνή της η συνορειβάτησα Τζενη ,δεν χρειάζεται συνοδεία μουσικής , το σπηλαίο αναπαράγει τελεία τον ήχο ,πολύ καλύτερα και από το Μέγαρο Μουσικής.
Ο ΨΑΡΑΝΤΩΝΗΣ τραγουδάει τον ΑΜΑΡΑΝΤΟ στο Σαρανταύλι (Κωρύκειο Άντρο) του ΠΑΡΝΑΣΣΟΥ.
Όπως περιγράφουν οι Κοκκώνης Δ. και Γιαννέλος Γ. στις σελίδες τους στο facebook, όταν σε ένα μοναδικό τοπίο αιώνων και ιστορίας (Κωρύκειο Άντρο) η Αραχωβίτικη πίπιζα με το νταούλι συναντήθηκαν με το αυθεντικό Κρητικό λαούτο και την υπέροχη λύρα του μεγάλου δάσκαλου, το αποτέλεσμα ήταν απλά ανατριχιαστικό..
ονομάζεται επίσης και «σπήλαιο του Πανός»[2].
Ο Πάνας, (αρχαιοελληνικά: Παν) είναι αρχαία ελληνική, ιδεατή, ανθρωπόμορφη και δευτερεύουσα θεότητα, που ήταν συνυφασμένη με την «πανίδα» της Φύσης, (άνθρωποι και ζώα) σε μια αμφίδρομη σχέση προστασίας, αλλά και προσωποποίηση τής γενετικής δύναμης της ζωής.
Συνδυάζοντας τον ανθρώπινο και ζωικό παράγοντα, ο Πάν απεικονιζόταν έχοντας κάτω άκρα ζώου, «Θεός τραγοπόδαρος», ως προστάτης των κτηνοτρόφων, κυνηγών αλλά και των αλιέων με μόνιμη διαμονή σε χώρους τής φύσης (όρη, δάση, σπήλαια, κοιλάδες, ρεματιές κλπ). Η λατρεία του έλαβε μέγιστη ανάπτυξη παράλληλα με εκείνη του Δία και τών άλλων Ολύμπιων Θεών σε όλον τον ελλαδικό χώρο και πέραν αυτού.
Η γεωλογική διαμόρφωση με ασβεστολιθικές και σχιστολιθικές πλάκες σε αντίθετη κατεύθυνση είναι ενδεχομένως ο λόγος που η περιοχή των Δελφών βρίθει μικρών σπηλαίων. Το σημαντικότερο είναι το Κωρύκειο άντρο που χρονολογείται στην Πλειστόκαινο εποχή και απέχει 11 χιλιόμετρα από τους Δελφούς. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.360 μέτρων. Περιβάλλεται από δάσος ελάτης και στην αρχαιότητα οδηγούσε σε αυτό ένα στιφογυριστό μονοπάτι, όπως το περιέγραψε ο Παυσανίας [3].
Στο σπήλαιο έχουν εντοπιστεί ίχνη κατοίκησης και λατρείας που ανάγονται στη νεολιθική περίοδο[1]. Το Κωρύκειο άντρο ήταν αφιερωμένο στον Πάνα και τις Κωρύκειες Νύμφες [4][5]. Εδώ ίσως αποπλάνησε, σύμφωνα με τον μύθο, ο Απόλλωνας την Κωρύκεια νύμφη. Εδώ πάλι αναφέρεται από τον Απολλόδωρο ότι η νύμφη αυτή γέννησε το γιο της, Λύκωρο. Άλλοι πάντως αποδίδουν την ονομασία του στους σταλακτίτες που βρίσκονται στο εσωτερικό του και που μοιάζουν με ασκιά (κώρυκες).
Το σπήλαιο έχει δύο κυρίως αίθουσες και συνεχίζει σε μεγάλο βάθος με μια στενή σήραγγα. Ο πρώτος θάλαμος έχει ύψος που φτάνει τα 50 μέτρα και διαστάσεις περίπου 90 επί 60[2]. Είναι γεμάτος σταλακτίτες με μερικά συμπλέγματα σταλαγμιτών στην περιφέρεια. Ένας μάλιστα από αυτούς, με αρκετά μεγάλη επιφάνεια, ονομάζεται "Τράπεζα" και εικάζεται ότι εκεί απέθεταν προσφορές οι προσκυνητές, οι οποίοι συνέρρεαν στο άντρο σε όλη τη διάρκεια της αρχαιότητας. Η αρχαιολογική έρευνα του σπηλαίου κατά τη διετία 1970-71 από τον Pierre Amandry, απέδωσε χιλιάδες ευρήματα, ιδιαίτερα κεραμικά σκεύη και άλλα πήλινα αντικείμενα, αλλά και 25.000 και πλέον κότσια ζώων, τα οποία μάλλον συνδέονται με μαντική δραστηριότητα, μέρος των ευρυμάτων εκτίθεται στο Μουσείο των Δελφών. Κατά την περσική επιδρομή του 480 π.Χ. εκεί κατέφυγαν οι κάτοικοι των Δελφών για να προστατευθούν, δεδομένου ότι η μικρή και καθόλου αξιοπρόσεκτη είσοδος του σπηλαίου θα μπορούσε εύκολα να διαφύγει της προσοχής των εισβολέων. Δεξιά της εισόδου διακρίνουμε σήμερα επάνω στον βράχο χαραγμένη την επιγραφή: "ΕΥΣΤΡΑΤΟΣ ΑΛΚΙΔΗΜΟΥ ΑΜΒΡΥΣΣΙΟΣ ΣΥΝΠΕΡΙΠΟΛΩ ΠΑΝΙ ΝΥΜΦΑΙΣ", η οποία χρονολογείται στον 4ο με 3ο αι π.Χ. Στο εσωτερικό πάλι υπάρχει χαραγμένη επιγραφή που λέει: «ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΣ ΔΕΛΦΟΥΣ».
δεν θα τα κατάφερνα άμα δεν ήταν αυτό... !
επαγγελματικό lunch break...
... και ένας με το ποδήλατο!
Στην αρχαιότητα με την ονομασία Φαιδριάδες πέτρες καλούνταν δύο βραχώδη απόκρημνα υψώματα που βρίσκονται στη νότια πλευρά του Παρνασσού πάνω ακριβώς από το Μαντείο των Δελφών και την Κασταλία πηγή, η οποία ανάβλυζε ανάμεσά τους.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, το 480 π.Χ. οι Πέρσες επέδραμαν εναντίον του ιερού του Μαντείου προκειμένου να το συλήσουν. Οι ιερείς του Ναού, που έτσι κι αλλιώς φαίνονταν να ακολουθούν φιλοπερσική πολιτική, είχαν αρνηθεί τη βοήθεια των Αθηναίων υποστηρίζοντας ότι ο θεός Απόλλων προστατεύει το χώρο. Όταν πλησίασαν πολύ κοντά οι Πέρσες, από τα υψώματα αυτά άρχισαν να πέφτουν εναντίον τους κεραυνοί καθώς και βράχια τα οποία όμως χωρίς να προσκρούουν σε ιερούς χώρους καταδίωκαν τους Πέρσες και τους φόνευαν. Ο Ηρόδοτος[1] αναφέρει πως στις μέρες του μπορούσε κανείς να δει ακόμη αυτούς τους βράχους στο χώρο του ιερού της Αθηνάς Προναίας.
Στο αρχαίο κείμενο αναφέρονται και άλλα αξιοπερίεργα, όπως ότι κατά την επιδρομή εμφανίστηκαν από μόνα τους όπλα μπροστά από το ναό της Αθηνάς Προναίας και από το ναό του Απόλλωνα. Την καταδίωξη των Περσών ολοκλήρωσαν οι σκιές δύο τοπικών ηρώων, του Φύλακου και του Αυτόνοου, των οποίων οι χώροι λατρείας βρίσκονταν στον ευρύτερο χώρο των Δελφών.
Από το σημείο αυτό έριξαν και τον Αίσωπο...
δεν υπάρχει ομορφότερο μονοπάτι που έχει φτιάξει άνθρωπος...
το σημείο αυτό είναι που καταλαβαίνεις γιατί τόσος δρόμος....
foto by myrkas
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου