Ποιοι και γιατί καίνε την Ελληνική Σημαία (Άρθρο του π. Δημήτριου Θεοφίλου)

Για άλλη μια φορά στο ίδιο έργο θεατές!!!

  Στα επεισόδια που έλαβαν χώρα, ως παραλειπόμενα μιας ξεθυμασμένης «επετείου», που ξαστόχησε στους σκοπούς της και της οποίας το νόημα σκορπίστηκε στους πέντε ανέμους, κάποιοι πασίγνωστοι σε όλους εμάς, αλλά άγνωστοι για τις αρχές, υπό την προστασία κουκούλων και κρανών, ασέλγησαν ανενόχλητοι για άλλη μια φορά, στο ιερότερο εθνικό σύμβολο που διαθέτει ένας λαός και δεν είναι άλλο από τη σημαία του.

 Τόσοι ευαίσθητοι αλληλέγγυοι, τόσοι ανθρωπιστές που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια σε τούτο τον έρμο αυτοκαταστροφικό τόπο στις μέρες μας,  δεν έχουν να πουν κάτι να διαμαρτυρηθούν για αυτά τα ανοσιουργήματα, που μας προσβάλλουν ως λαό και μας εξευτελίζουν διεθνώς. 

 

 Ποιοι όμως είναι αυτοί που καίνε την Ελληνική Σημαία κατά συρροή και επανάληψη και γιατί το κάνουν;

 Το ποιοι είναι, νομίζω πως αποτελεί κοινό τόπο για όλους τους «παροικούντας εν Ιερουσαλήμ», γι’ αυτό και δεν θα μπω σε λεπτομέρειες με κίνδυνο κάποιοι για άλλη μια φορά να επικεντρώσουν στο δέντρο και να χάσουν το δάσος. 

 Ας πάμε όμως στο γιατί; Η απάντηση στο γιατί έχει μια πολυπλοκότητα τόσο από ψυχολογική όσο και από κοινωνιολογική πλευρά. Για να φτάσει κάποιος στο έσχατο σημείο, να κάψει την σημαία της πατρίδας του, φανερώνει πως έχεις κάνει πολλά λάθος βήματα πριν, και έχει ξεκινήσει τον κατηφορικό δρόμο από πολύ νωρίς. Δείχνει πως προέρχεται από κάποια  διαλυμένη συναισθηματικά ή οντολογικά οικογένεια, από όπου που ποτέ του δεν πήρε στοργή, ζεστασιά, νοιάξιμο, τρυφερότητα και αγάπη. Επίσης αναδεικνύεται η παντελής έλλειψη εθνικής συνείδησης που για αυτό φρόντισαν κάποιοι ομόφρονες «δάσκαλοί» του. Με το κάψιμο και την καταστροφή της Ελληνικής Σημαίας, τα μηνύματα που περνούν είναι πολλά:

Α) Ψυχοκοινωνική διαταραχή 

Β) Μίσος προς την ιερότητα του συμβόλου της σημαίας

Γ) Απέχθεια προς το έθνος και την πατρίδα

Δ) Οργή και θυμός κατά της εκκλησίας  και γενικότερα του χριστιανισμού, αφού το κεντρικότερο χριστιανικό σύμβολο εκείνο του Σταυρού, συμπεριλαμβάνεται επάνω στη σημαία με σαφή σημειολογικό συμβολισμό.

 Το επαναλαμβανόμενο αυτό γεγονός κάποια στιγμή πρέπει να μας ξυπνήσει από το λήθαργο της όποιας ιδιωτικής μας ασφάλειας και βολής. Δεν είναι τόσο απλό και αμελητέο όσο κάποιοι επιμένουν να μας πείσουν πως είναι. Αφού η σημαία ενός έθνους αποτελεί το τελευταίο οχυρό άμυνας πριν την οριστική εξαφάνιση, στις μάχες του στρατού η σημαία πρώτη μπροστά ανοίγει το δρόμο και τελευταία μένει ορθή όταν η μάχη χάνεται με αγώνα να διασωθεί για να μην συληθεί από τον εχθρό. 

 Όταν καταργείται ο ελληνικός εθνικός ύμνος από τα σχολεία, μαζί με την έπαρση και την υποστολή σημαίας, όταν ντρεπόμαστε ή αδιαφορούμε ως πολίτες να αναρτούμε τη σημαία μας στα μπαλκόνια μας στις επετείους (οι αμερικανοί έχουν τη σημαία συνέχεια έξω από τα σπίτια τους), όταν οποιαδήποτε συζήτηση και λόγος για το έθνος και την πατρίδα, έχουν ποινικοποιηθεί χαρακτηριζόμενα ως εθνικιστική ρητορική και σωβινισμός, τότε οι τερατογενέσεις θα συνεχίσουν να γίνονται και οι συνέπειές του θα σαρακώνουν όλο και περισσότερο το κοινωνικό σώμα, οδηγώντας σε λοβοτομή ένα ολόκληρο λαό, ανάπηρο να διαχειριστεί την κληρονομιά του παρελθόντος του, να διαχειριστεί την πραγματικότητα του παρόντος του και να οραματιστεί τα οράματα και τις ελπίδες  του  όποιου μέλλοντός του.