ΙΤΕΑ ΠΕΣΟΝΤΕΣ 1940-1944 «Αέρα» – Η ιστορία της πολεμικής ιαχής των ηρώων του 1940

 

"Ματαρόα". Το πλοίο της μεγάλης φυγής

""

Της Ολγας Σελλα

Πίσω στα παλιά... Εν Αθήναις.... οι μεγαλοκοπέλες

Τώρα να ήταν πάνω από 30 μέχρι 35 η κοπέλα εκείνα τα χρόνια στην γειτονιά και ανύπαντρη να μένει με τους γονείς δεν ήταν ότι το καλύτερο.

 Για παραπάνω ηλικίες δεν το συζητάμε...απλά χαιρετούσαν θλιμμένοι τους γονείς της όταν τους έβλεπαν.

 Στην γειτονιά υπήρχαν και γεννημένοι στην Αθήνα και επαρχιώτες που είχαν έρθει για ένα καλύτερο μέλλον.

 Ερχόντουσαν για τα παιδιά τους όπως έλεγαν για να φύγουν από την λάσπη και τα χωράφια και να ζήσουν σαν άνθρωποι.

 Οι πρώτες δουλειές που εύρισκαν ήταν στην οικοδομή κυρίως οι άντρες στην Αγορά στην Αθηνάς...στο χοντρεμπόριο...στα μαγερειά...στους φούρνους.

 Τα κορίτσια μόλις τέλειωναν το δημοτικό βοηθούσαν στο σπίτι τις μανάδες που και αυτές κάπου θα έτρεχαν για μεροκάματο.

 Μεγαλώνοντας δεν τα άφηναν να ξεμυτίσουν και περίμεναν κανένα προξενειό για τα παντρέψουν.

 Γινόντουσαν πολλοί τέτοιοι γάμοι ανάγκης ....

 Όλα αυτά μετά τον εμφύλιο....

 Περνούσαν τα χρόνια μεγάλωνε η κοπέλα και συνέχιζε να παραμένει στα αζήτητα με την υπόλοιπη οικογένεια να μαραζώνει και το χειρότερο να νοιώθει ντροπή.

 Το όνειρο του πατέρα και της μάνας ήταν να βάλει στεφάνι η κόρη τους να της αφήσουν την κάμαρα που μένουν και να γυρίσουν πίσω στο χωριό τους και να ζήσουν ήσυχα όσα χρόνια τους απέμειναν.

 Η μάνα είχε μαζέψει στο μπαούλο όσα προικιά μπορούσε και που είχε αγοράσει από τον δοσά που περνούσε κάθε εβδομάδα.

 Οι αρμόδιες των συνοικεσίων της γειτονιάς είχαν πρώτες στο τεφτέρι τους τις μεγαλύτερες σε ηλικία κοπέλες.

 Έτσι και βρισκότανε υποψήφιος το μάθαιναν όλοι.... "...χοντρέμπορος...έχει τον τρόπο του...μεσόκοπος...τι περιμένει και αυτή τώρα  να πάρει κανένα παιδόπουλο..."

 Το μεσόκοπος ήταν πάνω από τα πρώτα ...ήντα...

 Δεν την ρωτούσαν την υποψήφια...απλά έκλειναν το ραντεβού και έφερναν τον μέλλοντα γαμπρό.

 Έδιναν τα χέρια και στη συνέχεια στην εκκλησία άρον άρον.

 Θα έβαζαν οι γονείς τα στέφανα του γάμου δίπλα στο ειονοστάσι της κάμαρας και θα γύριζαν πίσω στο χωριό τους με το πρώτο λεωφορείο έχοντας κάνει το χρέος τους.

πίσω στα παλιά

Κάποτε στην Ελλάδα... Νόμος 4.000 περί τεντιμποϊσμού. ΦΩΤΟ

<= Πολίτες συνοδεύουν την αστυνομία στον εξευτελισμό δύο "τεντιμπόηδες" σε δρόμο της Αθήνας.

Μπορεί το γιαούρτωμα σήμερα να μην τιμωρείται από την πολιτεία, αλλά πριν 55 χρόνια αυτοί που θα το έκαναν, θα τιμωρούνταν σύμφωνα με το νόμο 4000 «περί τεντιμποϊσμού», που ψηφίστηκε το 1958.

Στις 3 Σεπτεμβρίου του 1958, τίθεται σε ισχύ στην Ελλάδα, από την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή ο νόμος αυτός δια του οποίου επιβάλλεται το “εν χρω” κούρεμα (δηλαδή με την ψιλή) και η διαπόμπευση των παραβατών. Ήταν νόμος του υπουργού Δικαιοσύνης Κωνσταντίνου Καλλία και στόχο είχε την αντιμετώπιση των νεαρών ταραχοποιών, που ήταν γνωστοί ως «τεντιμπόηδες», οι οποίοι έριχναν γιαούρτια ή φρούτα σε περαστικούς και επιδίδονταν σε βανδαλισμούς.

Έντιμοι (;) πολίτες, βοηθούν στο κούρεμα κάποιου "τεντιμπόη"

Δημοσίευση σε εφημερίδα της εποχής για σύλληψη τεντιμπόης  

Διαπόμπευση αποκαλούμενων "τεντιμπόηδων"

στην Αθήνα του 1958 (Κυψέλη)

Ο Νόμος γνώρισε τις μεγαλύτερες «δόξες» του στην επταετία της Χούντας, όταν ο συνταγματάρχης Ιωάννης Λαδάς διέταζε συνεχώς την εφαρμογή του σε νεαρούς αντιπάλους της δικτατορίας, καθώς και σε μακρυμάλληδες χίπις. Τελικά καταργήθηκε με προσωπική απόφαση του Ανδρέα Παπανδρέου το 1983, στο πλαίσιο της γενικότερης διάλυσης της αυταρχικής κληρονομιάς της μετεμφυλιακής περιόδου.

Μ ε πληροφορίες και φωτογραφίες από Συλλεκτικά και wikipedia

Εν Αθήναις...το δουλικό

Εκείνα τα χρόνια τα αρχοντόσπιτα της Αθήνας είχαν υπηρεσίες-υπηρέτριες  κοινώς δουλικά όπως τις έλεγαν στις λαϊκές γειτονιές .

 Έμεναν στην καλύτερη περίπτωση στο δωμάτιο υπηρεσίας που υπήρχε επιπλωμένο με ένα ντιβάνι και μια μικρή ντουλάπα.

 Ωράριο δεν υπήρχε ξυπνούσε πρωί να ετοιμάσει και κοιμότανε το βράδυ  μετά από τα αφεντικά.

 Έκανε όλες τις δουλειές .... πλύσιμο.... σφουγγάρισμα.... γυάλισμα  με κερί τις ξύλινες εσωτερικές σκάλες....

 Έκανε επιθεώρηση η κυρία και αλλοίμονο αν εύρισκε σκόνη.

 Ήταν ευχαριστημένη όμως και έκανε υπομονή...στο χωριό ούτε να φάνε δεν είχαν.

 Τουλάχιστον έμενε στο Κολωνάκι ...εκεί δεν είχε χωράφια για να δουλεύει  με ζέστη και κρύο.

 Είχε όνειρα...να παντρευτεί....να ανοίξει δικό της σπιτικό...έστω μια κάμαρα.... μα πάλι θα δούλευε....μεροκάματα σε σπίτια που δεν είχαν μόνιμη.

 Και τον έβρισκαν τον καλό τους...έριχναν και νερό στο κρασί τους....δεν βαριέσαι  ελαττώματα όλοι έχουμε.....προτιμούσε το δικό της σπιτικό και να σταματήσει  να λέει "....μάλιστα κυρία....συγγνώμη κυρία....".

 Άκουγες λοιπόν καυγάδες στην γειτονιά...."...ποιά ήσουνα μωρή...δούλα σε πήρα..."

 Και έκλαιγε η φουκαριάρα...έτρωγε και τις σφαλιάρες της....έφευγε αυτός  και έλειπε μέρες ελπίζοντας ότι το δουλικό που παντρεύτηκε θα βαρεθεί  και θα φύγει.

 Εκείνη δε έφευγε.

  Πού να πάει;

 Στο χωριό πίσω θα την σκότωναν στην καλύτερη περίπτωση.

 Είχε ελπίδες ότι με το παιδί που θα γεννούσε θα έφτιαχνε η κατάσταση....

 Σιγά που έφτιαχνε...

http://pisostapalia.blogspot.gr

Από το 1952 γνώριζαν τι θα συμβεί στην Ελλάδα;

Διαβάσαμε ένα άρθρο και μας έκανε τεράστια εντύπωση. Το τελευταίο καιρό πολλοί ανακαλύπτουν τη διαχρονική γραφή ποιημάτων και άρθρων, όμως όταν έπεσε το συγκεκριμένο στην αντίληψή μας δε το πιστεύαμε το πόσο "μέσα" έπεσε στις προβλέψεις του ένας άνθρωπος ΤΟ 1952...

Κατά πάγια πολιτική μας θα εξακριβώσουμε την αλήθεια του κειμένου και τις επόμενες μέρες θα σας παρουσιάσουμε και που μπορείτε να βρείτε και εσείς οι ίδιοι το αναφερθέν βιβλίο..Διαβάστε:

Ήταν Γενάρης του 1952, όταν ο Ισίδωρος Πόσδαγλης ολοκλήρωνε το πόνημά του "Πατριωτική Οικονομική Πολιτική", ένα μικρό βιβλιαράκι που "κάποιοι" φρόντισαν να εξαφανιστεί. Αντίτυπά του μοιράζονταν από χέρι σε χέρι μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1980, περίπου τρεις δεκαετίες μετά την πρώτη του έκδοση από τις οικονομικές εκδόσεις "Μπιστιρλή", το γνωστό στους μυημένους εξειδικευμένο εκδοτικό οίκο που από τις αρχές του αιώνα εξέδιδε τα πλέον προχωρημένα επιστημονικά συγγράμματα για λίγους και εκλεκτούς.

Ποιος ήταν ο Ισίδωρος Πόσδαγλης;

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1907. Εντάχθηκε από πολύ νωρίς, ήδη από το 1922 στην ηλικία των 15 χρονών, στον "Όμιλο Ελεύθερης Σκέψης" κι άρχισε να διαμορφώνει την πατριωτική του οικονομική θεωρία.

Μετά, έφυγε για τη Σοβιετική Ένωση όπου σπούδασε οικονομικά στο Κρατικό Πανεπιστήμιο  της Μόσχας -το γνωστό μετονομασθέν σε Λομονόσοφ - και στη συνέχεια εργάστηκε μαζί με μερικά από τα πιο κορυφαία μυαλά της εποχής του σε ορισμένα από τα πιο προχωρημένα και άκρως απόρρητα οικονομικά προγράμματα της τότε Σοβιετίας.

Το 1940 επιστρέφει στην Ελλάδα, εντάσσεται στην Αντίσταση και με το τέλος του πολέμου συλλαμβάνεται από τους Άγγλους και παραδίδεται στη Χωροφυλακή. Μένει φυλακισμένος, "ξεχασμένος" για χρόνια. Στο κρατητήριο ολοκληρώνει το βιβλίο "Πατριωτική Οικονομική Πολιτική" που δεν πέρασε απαρατήρητο από τον εκδοτικό οίκο "Μπιστιρλή", ο οποίος και το εκδίδει. Το βιβλίο είναι δυναμίτης, αφού περιέχει μερικά από τα πιο πρωτοποριακά μοντέλα οικονομικής πρόβλεψης που έχουν κατασκευαστεί ποτέ. Επιπλέον, προβάλλει το πατριωτικό μοντέλο της οικονομίας και προκαλεί πάταγο στους τότε διεθνείς οικονομικούς κύκλους και σε πρόσωπα που διαμόρφωναν τη διεθνή οικονομική πολιτική.

Αυτά για την ιστορία. Απλά να προσθέσουμε ότι αρκετοί Έλληνες που εργάζονται σε μεγάλους διεθνείς Οίκους - που σήμερα κάποιοι εξ΄ αυτών των Οίκων μας ταλανίζουν - έχουν δει στις βιβλιοθήκες Διευθυνόντων Συμβούλων και άλλων κορυφαίων στελεχών το βιβλιαράκι του Ισίδωρου Πόσδαγλη. Του μεγάλου Αγωνιστή και Οικονομολόγου. Ίσως κάποια στιγμή αξίζει να ασχοληθούμε και να αναφέρουμε πολύ περισσότερα για ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά μυαλά που γέννησε αυτός ο τόπος.

Τι έγραφε στο βιβλίο του ο Πόσδαγλης και γιατί δεν θέλουν να το ξέρουμε;

Μερικές μόνο αναφορές από το βιβλίο του Πόσδαγλη - το οποίο θυμίζουμε γράφτηκε στα 1952 - είναι ικανές να ανατρέψουν, κυριολεκτικά να τινάξουν στον αέρα το σάπιο οικοδόμημα της αδιέξοδης οικονομικής πολιτικής που ακολουθείται. Διαβάστε:

Στο δεύτερο κεφάλαιο με τίτλο "Εθνικό Χρέος και Εθνικό Έλλειμμα" σημειώνει ο Πόσδαγλης, στις σελίδα 17:

"Όταν τα δανεισμένα κεφάλαια του διεθνούς καπιταλισμού βρεθούν στο όριο της απόδοσής τους τότε ακολουθεί μια απομείωση του Εθνικού Χρέους, που επιβάλλουν δια της βίας. Τότε θα επικαλεστούν την ανάγκη πλέριας συμμετοχής όλων των δανειστών, εννοώντας μ΄ αυτά τα λόγια ότι πρέπει να πληρώσουν οι αποταμιεύσεις των εργατών, των αγροτών και του λαού. Κυλάνε έτσι το χρέος τους από το Κράτος που στέρεψε από απόδοση στο γόνιμο χωράφι του αγρότη για να πάρουν κι από εκεί κέρδη."

Και συνεχίζει ο Πόσδαγλης πιο κάτω, στη σελίδα 22 στο ίδιο κεφάλαιο:

"Όταν η Ευρώπη μετά τον Πόλεμο θα φτιάσει το Νόμισμα για να απορροφήσει τα λαϊκά κεφάλαια, τότες θα στραφούν προς την Ελλάδα να της κόψουν το Χρέος που θα της έχουν φορτώσει, με σκοπό να τραβήξουν από τους εργαζόμενους και τους αγρότες ότι θα έχουν μαζέψει από το τέλος του Πολέμου και μετά". Αν βρίσκετε εντυπωσιακό να προβλέψει κανείς το κοινό νόμισμα από ένα κρατητήριο στα 1952 περιμένετε να δείτε παρακάτω:

"Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία και Ιταλία θα γίνουν στόχος του διεθνούς κεφαλαίου μόλις φτιάσουνε το Νόμισμα. Το άθροισμα των δικών τους χρεών - που με τέχνη και κόπο θα τους έχουν φορτώσει - θα ισορροπεί, θα αντιπροσωπεύει το Χρέος μιας ψευτο-ένωσης, ώστε να ισοφαρίζει τα κέρδη των Γερμανο-Γάλλων και των ιμπεριαλιστών συμμάχων τους.". Σελίδα 24!

Αυτά γράφει ο Πόσδαγλης, με στοιχεία, αριθμούς και διαγράμματα, είπαμε από το 1952!

Στο τέταρτο κεφάλαιο "Τα Κόμματα" γράφει ο Πόσδαγλης στη σελίδα 121:

"Όταν ο λαός πρέπει να καθοδηγηθεί προς την απομείωση του Χρέους τότε χρειάζεται μια γενικής φύσης Κυβέρνηση (Σ.Σ.: Ο Πόσδαγλης μάλλον εννοεί μια Κυβέρνηση συνεργασίας), που θα αντιπαλεύει τα λαϊκά συμφέροντα σ' όλο το πλάτος της ιδεολογικής αντιπάλης. Ο διεθνής παράγοντας του καπιταλισμού θα φροντίσει ώστε να μην υπάρχουν δυνατότητες άλλες απ΄ αυτές που θα λέει η γενικής φύσης Κυβέρνηση." Μήπως σας θυμίζει κάτι;

Γιατί όμως στην Ελλάδα; Τα εξηγεί όλα ο Πόσδαγλης:

"Αμερικανοί και Γερμανοί δεν μπορούν να ζήσουν πιο πέρα απ΄ το τέλος του αιώνα γιατί θαναι τόση η ανάγκη τους για κεφάλαια, όπως βλέπουμε ακριβώς στον πίνακα πιο πάνω, που θα πρέπει να βγάλουν τα πετρέλαια για τα οποία οι ίδιοι οι Γερμανοί ήρθαν να κάνουν Κατοχή στην Πατρίδα μας. Θα δείτε να ξαναβρίσκονται Σύμμαχοι, να συγκεντρώνουν και πάλι τις δυνάμεις τους και να ασχολούνται με το χάρτη που ξέρουν όλοι τους και τον έχουν κλεισμένο στα συρτάρια τους. Και οι ξένοι και οι ντόπιοι συνεργάτες τους."

Σε ποιο χάρτη αναφέρεται αυτός ο μεγάλος και ξεχασμένος αγωνιστής; Ίσως τα πούμε σε ένα άλλο άρθρο..

Ένα συγκινητικό ταξίδι στην Ελλάδα του ΄50 και του '60, που στάθηκε όρθια. - BINTEO

Ανοίξτε σ' ολόκληρο το εύρος της οθόνης σας, τούτο το ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ βίντεο, κι αφήστε να αναδειχθεί μπροστά σας όλη εκείνη η Ελλάδα, που είχε  μέσα της ΦΙΛΟΤΙΜΟ, Αρχές, Αξίες, Ιδανικά.... και φτώχια...

Τότε που ήξερε ακόμα, τι σημαίνει ΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ, ΑΝΘΡΩΠΙΑ, ΜΟΙΡΑΣΜΑ!

Τότε που είχε ακόμα τη δύναμη και το θάρρος της ψυχής ο Έλληνας,, να στέκεται ολόρθος και να προτάσσει τα στήθια του στο τραγικό του πεπρωμένο...

Κι αν νοιώσετε κάποιο δάκρυ να κυλά, μην το σκουπίσετε μωρέ... Αφήστε το να τρέξει, μπας κι η ψυχή ξυπνήσει... και σηκωθεί ολόρθη... λίγο πριν νεκρωθεί για πάντα... ίσως τότε να υπάρχει ΕΛΠΙΔΑ!

Πόπη Σουφλή

Άνθη της πέτρας, η χώρα του Κώστα Μπαλάφα. Μέσα από τις εκπληκτικές φωτογραφίες του γυρνάμε στην Ελλάδα της δεκαετίας του 1950 και του 1960.

Σε μια Ελλάδα που αντιμετώπιζε πολλές και μεγάλες δυσκολίες.

Αλλά που κατάφερε με την υπερήφανη προσπάθειά της να σταθεί όρθια και να προχωρήσει μπροστά.

Πρέπει ίσως να κοιτάμε πια συχνότερα πίσω για να θυμόμαστε ότι ...οι παππούδες και οι πατεράδες μας πέρασαν πολύ δυσκολότερα και μπόρεσαν όχι μόνο να επιβιώσουν αλλά και να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Κάποιοι να μεγαλουργήσουν.

Ευχαριστούμε τον απόστρατο αξιωματικό Νίκο Νίκα, που μέσα από την ΕΑΑΣ μας υπέδειξε αυτό το χρήσιμο ταξίδι στο παρελθόν.


http://attikanea.blogspot.gr/

 

Η ΑΘΗΝΑ ΤΗΝ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 1950

Οδός Σταδίου, δεκαετία του ’50

Μια από τις πιο αγαπημένες μας παλιές φωτογραφίες της Αθήνας. Έχεις την ψευδαίσθηση ότι βλέπεις μια πόλη με μεγάλο αστικό βάθος. Νομίζω ότι ο μεσοπόλεμος και οι δεκαετίες του ’50 και του ’60 ήταν οι καλύτερες της Αθήνας ever.
Μιλάμε, μάλλον, για τις αρχές της δεκαετίας του ’50. Το μόνο αναγνωρίσιμο σημείο αναφοράς το οποίο επιβιώνει μέχρι και σήμερα, δεξιά, ένα τμήμα του Εθνικού Τυπογραφείου.
Η αριστερή όχθη είναι δυστυχώς σχεδόν ολοκληρωτικά αποψιλωμένη, ενώ σχετικά καθαρά διακρίνεται δεξιά το μεγαλοπρεπές Μέγαρο Αθηνογένους (δεύτερο κτίριο μετά το Τυπογραφείο) που σήμερα έχει τα… χάλια του. Στο βάθος, ίσα που φαίνεται η Ομόνοια με το κατεδαφισμένο σήμερα Θέατρο Κοτοπούλη. Περισσότερο, όμως, και από τα κτίρια, ενδιαφέρον παρουσιάζει η καταπληκτική ατμόσφαιρα του δρόμου. Τα προσεγμένα ντυσίματα των Αθηναίων της εποχής μαρτυρούν μια ηλιόλουστη χειμωνιάτικη μέρα, το ρολόι δείχνει δέκα παρά είκοσι το πρωί και τα πολλά αναμμένα τσιγάρα μάς βοηθούν να καταλάβουμε ότι κάποτε το κάπνισμα ήταν πολύ της μόδας και εξαιρετικά σικ.

Λεωφορεία του ’50 στους δρόμους της Αθήνας

Τραγικά μικρά, με κακό αερισμό σαρδελλοποιούσαν τους (συνήθως άπλυτους) επιβάτες. Στο ταβάνι δεξιά και αριστερά υπήρχε ένα οριζόντιο λουρί που άμα το τραβούσες κτύπαγε το κουδούνι για να κάνει στάση.

Χαρακτηριστικά:
Οι Καθαρευουσιάνικες επιγραφές "ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΚΑΠΝΙΖΕΙΝ" και "ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΠΤΥΕΙΝ" (Βεβαια το πολιτισμικό επίπεδο του πτύοντος ήταν και ανάλογον του μορφωτικού του επιπέδου: αγραματοσύνη του κερατά, και η απαγόρευση ήταν γι΄αυτόν πλήρως ακατανόητη).
Τα πρώτα χρόνια η επιβίβαση γινόταν αυθαίρετα από οποιαδήποτε πόρτα, ο εισπράκτορας ξαναπερνούσε για να κόψει τα εισιτήρια των νεοεπιβιβασθέντων. Το ίδιο ίσχυε και γιά την αποβίβαση. Ακουγόταν και η παράκληση των (μικρασιάτων) επιβατών: "Εισπράκτωρ, άνοιξε με απο πίσω". Αργότερα όταν Υπουργός Συγκοινωνιών έγινε ο Βρανόπουλος της ΕΡΕ έβαλε μικρόφωνα στο κάθισμα του εισπράκτορα και γίναν κάποιες βελτιώσεις: Είσοδος απο την πίσω πόρτα μόνον, Καθιστός ο εισπράκτορας πίσω.

Τα ταξί

Μετά τον πόλεμο οι αμαξάδες της Κηφισιάς πήραν άδειες ταξί και κάτι μαύρα Φορντ μοντέλα του 1926. Αργότερα εμφανίσθηκαν κάτι τεραστία Plymouth, Chevrolet, De Soto, που έκαιγαν ένα σκασμό βενζίνη. Η βενζίνη πουλιόταν τότε με το γαλόνι και οι αντλιες ηταν αναλογικές, με ρολόγια. Το χρώμα του ΤΑΞΙ ήταν ελεύθερο και δεν υπήρχε η ταμπέλα «ΤΑΧΙ».

Αθήνα, δεκαετία '50, "πιάτσα" ταξί

Το αναγνώριζες από την μια ταμπελίτσα του ταξίμετρου (την έλεγαν σημαία λόγω σχήματος) και έγραφε την ένδειξη ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ. Από εκεί παρέμεινε η έκφραση «πτώση σημαίας» που έδειχνε το αρχικό ποσό χρέωσης μόλις ο ταξίτζης κατέβαζε το μοχλό της σημαίας. Τότε πια η σημαία δεν φαίνονταν. Όμως τα ταξί τα αναγνώριζες από μακριά γιατί κανένας ιδιώτης δεν είχε τέτοιου μεγέθους αυτοκίνητο.

Ο κουρέας

Ο κουρέας δεν εβαζε βδελλες ουτε εκοβε βεντουζες οπως παλαια. Το κουρειο ομως ηταν και αυτο στεκι. Πολλοί ηλικιωμενοι το επισκεπτοντουσαν καθημερινα για ξυρισμα. Στο ξυρισμα χρησμοποιωταν ξυράφι. Το ακονιζαν σε πετσινο λουρι και μετα την σπαπουναδα στο λεκανακι. Το κουρεμα φινονταν με χειροκινητη μηχανή εν χρώ για τους μαθητες (κν. γουλι). Στην Κυψέλη ειχαμε στην Σκυρου και Σπετσων τον κυρ-Νικο, και τον κ. Σπύρο Πουλή στην οδο Κυψέλης μεταξυ Σκυρου και Ευβοίας. Οι πιο ηλικιωμενοι, (πχ. ο παππούς μου) ζητουσαν τις υπηρεσιες του κουρέα στο σπιτι. Ο παππους μου απεριπτε καθε καθυστερηση απο την συμφωνημενη ωρα, χωρις καμια σοβαρη δικαιολογια, για την απορριψη παρα μονον διότι δεν ηθελε να γινει "οργανον του κουρέως". Οι κουρείς ηταν κατα κανόνα μουζικαντες, λαλίστατοι, και εκτροφεις καναρινιων.

ΤΟ ΜΠΑΚΑΛΙΚΟ

Το μπακάλικο του Κίκιζα ήταν γνωστό σ' όλη την Αθήνα. Βρισκόταν στη γωνία Λένορμαν και Παλαμηδίου... Ήταν το μεγαλύτερο μπακάλικο της τότε Αθήνας και λειτουργούσε από το 1925. Απασχολούσε περισσότερους από είκοσι υπαλλήλους, όταν τα μεγαλύτερα μπακάλικα της εποχής απασχολούσαν πέντε ή έξι υπαλλήλους.
Όταν δεν μπορούσαν οι Αθηναίοι να βρουν ένα είδος σε άλλα μπακάλικα το 'βρισκαν στου Κίκιζα και πάντα φρέσκο, δεδομένου ότι είχε πολλή δουλειά και τίποτα δεν έμενε στις αποθήκες για καιρό. Μία από τις στάσεις του 11 τραμ που άρχιζε από την Κολοκυνθού και τελείωνε στο τέρμα της οδού Ιπποκράτους λεγόταν στάση Κίκιζα κι αυτό διευκόλυνε τον κόσμο που ήθελε να ψωνίσει εκεί.

Το Σαββατόβραδο γινόταν πατείς με πατώ σε εκεί μέσα, μέχρι που ερχόταν αστυφύλακας για την τάξη, αλλά ο Κίκιζας δεν έδινε ποτέ βερεσέ. Για να ψωνίσεις εκεί έπρεπε να 'χεις τα λεφτά στο χέρι και καθώς στην περιοχή εκείνη κατοικούσαν μεροκαματιάρηδες άνθρωποι, που πληρώνονταν κάθε Σάββατο, τις άλλες μέρες ψώνιζαν με το βιβλιαράκι στα μικρά μπακάλικα. Το κωμικό σ' αυτή την υπόθεση (αν μπορεί να λεχθεί κωμικό) ήταν, ότι το Σαββατόβραδο οι μικρό-μπακάληδες, που συνήθως δεν είχαν δουλειά, στέκονταν στην εξώπορτα του μαγαζιού τους και παρακολουθούσαν τις νοικοκυρές που πήγαιναν στον Κίκιζα να ψωνίσουν και σ' όποια έπαιρνε το μάτι τους φώναζαν, «κυρά-Πηνειώ, απόψε που 'χεις λεφτά πας στον Κίκιζα, αλλά έλα τη Δευτέρα με το βιβλιαράκι, δε θα σου δώσω τίποτα βερεσέ». Οι νοικοκυρές χαμογελούσαν αλλά δεν έπιανε η απειλή και πήγαιναν να ψωνίσουν στον Κίκιζα.
Το μπακάλικο λειτούργησε μέχρι το 1972 οπότε και έκλεισε. Ήταν ο πρόδρομος των σημερινών σούπερ μάρκετ.

ΠΗΓΕΣ:

http://okathens.blogspot.gr
http://www.stougiannidis.gr
akadimia-platonos.blogspot.com

Από το to-paliatzidiko

ΙΤΕΑ: ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΣΤΟ ΜΩΛΟ ΚΑΠΟΥ ΤΟ '50

Περίπατος στο Μώλο

Όπως σε κάθε επαρχιακή κωμόπολη έτσι και στην Ιτιά μας, η έξοδος της Κυριακής αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί, αναπόσπαστο στοιχείο του κοινωνικού γίγνεσθαι. Οικογένειες ολόκληρες, όσο και μεμονωμένες παρέες, έχουν εδώ και πολλές δεκαετίες την ευκαιρία της συνάντησης, της ανταλλαγής χαιρετισμών, αλλά και αθώων πειραγμάτων, κατά τη διάρκεια του καθιερωμένου περιπάτου.

Στη φωτογραφία που παραθέτουμε σήμερα, η οποία είναι τραβηγμένη γύρω στις αρχές του ΄50 στο μώλο της πόλης, διακρίνονται από αριστερά η Δέσποινα Καραγιώργη, η Ειρήνη Χαστά, η Βικεντία Καραγιώργη και η Μίτσα Καραγιώργη, να απολαμβάνουν με χαμόγελα την απογευματινή τους βόλτα.

 

ΠΗΓΗ:   http://astiriteas.blogspot.gr/

 

ITEA: ΠΑΣΧΑ ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΑ ΠΑΛΙΑ - ΦΩΤΟ

Το έθιμο που καλά κρατεί ως τις μέρες μας. Οι λάκοι την Κυριακή του Πάσχα στην Ιτέα. Μερικές δεκαετίες πίσω.

Ιτιώτισες στο παζάρι της Άμφισσας
(1η Ιουλίου 1954)


ΠΗΓΗ: Αθλόμετρο του Αιγάλεω

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 16 ΙΟΥΛΙΟΥ 1945-ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΑΣ

Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας

Το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (Ε.Ι.Ρ.) ήταν ο κρατικός φορέας που διαχειρίστηκε την κρατική ραδιοφωνία (αρχικά) και τηλεόραση (στη συνέχεια), από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι και το 1987. Κατείχε το αποκλειστικό δικαίωμα εκπομπής, μαζί με την Υ.ΕΝ.Ε.Δ., έως και το 1987. Με το νόμο 1730/1987 η ΥΕΝΕΔ και το Ε.Ι.Ρ.Τ. συγχωνεύτηκαν και ιδρύθηκε νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου για τη ραδιοφωνία και την τηλεόραση, που λειτουργεί με τη μορφή ανώνυμης εταιρίας με έδρα την Αθήνα (Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση Α.Ε.).

Ο ραδιοσταθμός Αθηνών του Ε.Ι.Ρ.

Επισήμως εγκαινιάστηκε στις 16 Ιουλίου 1945 και λειτούργησε στις εγκαταστάσεις από τις οποίες εξέπεμπε από το 1938 ο κρατικός ραδιοσταθμός Αθηνών. Οι εκπομπές παράγονταν στους ραδιοθαλάμους του Ζαππείου ενώ χρησιμοποιήθηκε η κεραία μεσαίων των Λιοσίων. Οι Γερμανοί κατά την αποχώρησή τους ανατίναξαν τον ιστό της κεραίας, έτσι το κόστος της επανενεργοποίησης ήταν μεγάλο. Σημαντικό ποσοστό του υλικοτεχνικού εξοπλισμού προέρχονταν από τις πολεμικές επανορθώσεις. Κατά την πρώτη περίοδο μετά την ίδρυση του ραδιοσταθμού βασικός διοργανωτής του Ε.Ι.Ρ. ήταν ο στρατηγός Χριστόδουλος Τσιγάντες και σημαντικοί διευθυντές οι λογοτέχνες Στρατής Μυριβήλης και Οδυσσέας Ελύτης.

Το ηχητικό σήμα του Ε.Ι.Ρ.

Από την πρώτη κι όλας εκπομπή του ραδιοσταθμού Αθηνών, χρησιμοποιήθηκε το σήμα του «τσοπανάκου», μια ειδική σύνθεση με φλογέρα και κουδούνια, εξαιρετικά χαρακτηριστική μέχρι και σήμερα. Ακολουθούσε ο εκφωνητής που άρθρωνε τη φράση «Εδώ Αθήναι». Αρκετά χρόνια μετά, με τον εκσυγχρονισμό της ραδιοφωνίας, ο ραδιοσταθμός Αθηνών του Ε.Ι.Ρ. διατηρώντας τον ενημερωτικό προσανατολισμό μετεξελίχθηκε σε Πρώτο Πρόγραμμα, στη συνέχεια σε ΕΡΑ1 ενώ σήμερα ονομάζεται ΝΕΤ 105,8 (επιρροή από την ΝΕΤ). Εξακολουθεί να εκπέμπει με εξαιρετικά ισχυρό σήμα στη συχνότητα των 729 kHz (AM), ενώ αναμεταδίδεται στους 105,8 και 91,6 μεγακύκλους (MHz) (FM) για την Αττική και σε διάφορες συχνότητες ανά την Ελλάδα.

Το Ε.Ι.Ρ. στην επαρχία

Μετά την ομαλοποίηση της λειτουργίας του ραδιοσταθμού του Ε.Ι.Ρ. στην Αθήνα, άρχισε η ίδρυση ραδιοφωνικών σταθμών και στην επαρχία. Το 1947 το Ε.Ι.Ρ. αγοράζει τον εξοπλισμό ραδιοσταθμού Θεσσαλονίκης του Χρίστου Τσιγγιρίδη που είχε ξεκινήσει τις εκπομπές στην πόλη 20 χρόνια νωρίτερα. Το ΕΙΡ εγκαθιστά νέο ισχυρότερο πομπό, ενώ οι ραδιοθάλαμοι φιλοξενούνται δίπλα στο στρατιωτικό θέατρο. Αρκετά χρόνια αργότερα οι πομποί μεσαίων του Ε.Ι.Ρ. μεταφέρονται στην Περαία, όπου και παρεμένουν μέχρι σήμερα.
Μια σειρά από περιφερειακοί ραδιοφωνικοί σταθμοί άρχισαν να ιδρύονται στις πόλεις της επαρχίας, που μαζί με τους τοπικούς σταθμούς της ΥΕΝΕΔ απετέλεσαν το μετέπειτα δίκτυο της Ελληνικής Ραδιοφωνίας στην επαρχία.

Δεύτερο και Τρίτο πρόγραμμα

Στις 11 Μαΐου του 1952 ξεκίνησε τη λειτουργία του το Δεύτερο Πρόγραμμα. Αποτέλεσε μια προσπάθεια εναλλακτικού ψυχαγωγικού προγράμματος, συμπληρωματικού ως προς το πρώτο πρόγραμμα. Αρχικά εξέπεμψε στους 666 χιλιόκυκλους ή 451 μέτρα, ενώ με το πέρασμα του χρόνου η συχνότητα άλλαξε στους 1386 στα μεσαία, τους 93,6 στα FM για να καταλήξει σήμερα στους 103,7 και 102,9 μεγάκυκλους στα FM.
Το Τρίτο Πρόγραμμα βγήκε στον αέρα στις 19 Σεπτεμβρίου του 1954, με πρωτοβουλία του Διονυσίου Ρώμα. Ο σταθμός είχε ως κύριο πρόγραμμα εκπομπές με κλασική μουσική, ενώ γνώρισε σημαντική άνθηση την περίοδο που επικεφαλής βρίσκονταν ο Μάνος Χατζιδάκις.

ΠΗΓΗ: http://el.wikipedia.org/

STUDIO ΣΤΟ ΖΑΠΠΕΙΟ  

ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΤΟΥ Ε.Ι.Ρ.

Η ΑΡΧΗ

1969-ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΣΕΛΗΝΗ

Η ΠΡΩΤΗ ΚΑΜΕΡΑ

Η ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΤΟΥ Ε.Ι.Ρ. ΜΕ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ-

ΖΑΜΠΕΤΑ-ΜΠΗΘΙΚΩΤΣΗ -ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ