Ο νέος Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης παρουσιάζεται από την κυβέρνηση ως μια μεγάλη θεσμική τομή που φιλοδοξεί να εκσυγχρονίσει τη λειτουργία δήμων και περιφερειών. Και πράγματι, αν το ζητούμενο ήταν να μπει τάξη στο χάος των διάσπαρτων νομοθετικών διατάξεων, να συγκεντρωθούν κανόνες και διαδικασίες σε ένα ενιαίο κείμενο και να αποκτήσει η Αυτοδιοίκηση ένα πιο σαφές θεσμικό πλαίσιο, τότε ο υπουργός Εσωτερικών Θεόδωρος Λιβάνιος ενδεχομένως να έχει πετύχει τον στόχο του.
Το ερώτημα όμως δεν είναι αν έγινε μια καλή κωδικοποίηση. Το ερώτημα είναι αν ενισχύθηκε η Αυτοδιοίκηση.
Και εδώ η απάντηση είναι μάλλον αρνητική. Διότι αν κάποιος ενδιαφερόταν πραγματικά για τη θωράκιση του θεσμού, θα άνοιγε μια ουσιαστική συζήτηση για την οικονομική και διοικητική αυτοτέλεια των δήμων, για τη μητροπολιτική διοίκηση στα μεγάλα αστικά κέντρα, για τη μεταφορά πόρων και αρμοδιοτήτων από το κεντρικό κράτος προς την Αυτοδιοίκηση. Θα μιλούσε για ένα κράτος-στρατηγείο που σχεδιάζει, αφήνοντας την εφαρμογή των πολιτικών στις τοπικές κοινωνίες.
Τίποτα από αυτά δεν περιλαμβάνεται στον νέο Κώδικα.
Αντίθετα, κυριαρχεί η γνώριμη λογική του συγκεντρωτισμού, με το κράτος να εξακολουθεί να διατηρεί τον αποφασιστικό έλεγχο και τους δήμους να παραμένουν εξαρτημένοι από το κέντρο.
Ίσως ο υπουργός Εσωτερικών, όπως και αρκετοί προκάτοχοί του, να επιθυμεί να συνδέσει το όνομά του με έναν νέο νόμο ή έναν νέο κώδικα. Μπορεί να χαρακτηρίζει το εγχείρημα «μεταρρύθμιση». Όμως οι μεταρρυθμίσεις δεν κρίνονται από τους τίτλους τους, αλλά από το αποτύπωμά τους στην πραγματικότητα.
Ο νέος Κώδικας μοιάζει με έναν καλοδουλεμένο Τσελεμεντέ. Περιέχει όλες τις συνταγές, όλες τις διαδικασίες, όλες τις οδηγίες εκτέλεσης. Όμως του λείπουν τα βασικά υλικά. Λείπουν οι πόροι. Λείπουν οι αρμοδιότητες. Λείπει η πραγματική εμπιστοσύνη προς την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Όσο τα «υλικά» παραμένουν συγκεντρωμένα στο κεντρικό κράτος και στο Μέγαρο Μαξίμου, καμία κωδικοποίηση δεν μπορεί να μετατραπεί σε ουσιαστική μεταρρύθμιση.
Στο ίδιο πνεύμα κινείται και ο νέος εκλογικός νόμος για την Αυτοδιοίκηση. Ένα περίπλοκο και δυσνόητο σύστημα, αποκομμένο σε αρκετά σημεία από την ελληνική πραγματικότητα, για το οποίο κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με βεβαιότητα τι αποτελέσματα θα παράξει. Ούτε καν η Νέα Δημοκρατία γνωρίζει με βεβαιότητα αν τελικά θα αποκομίσει πολιτικό όφελος από τις αλλαγές που προωθεί.
Η μεγάλη εικόνα, πάντως, παραμένει η ίδια. Η πολυσυζητημένη αποκέντρωση εξακολουθεί να απουσιάζει. Οι δήμοι συνεχίζουν να ζητούν περισσότερους πόρους και περισσότερες αρμοδιότητες, ενώ το κράτος εξακολουθεί να συγκεντρώνει τις κρίσιμες αποφάσεις στο κέντρο.
Γι’ αυτό και ο νέος Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης δύσκολα μπορεί να παρουσιαστεί ως η μεγάλη μεταρρύθμιση που θα αλλάξει τον χάρτη της Αυτοδιοίκησης στη χώρα. Είναι, στην καλύτερη περίπτωση, μια προσπάθεια τακτοποίησης και συστηματοποίησης του υφιστάμενου πλαισίου. Χρήσιμη ίσως, αλλά όχι μεταρρυθμιστική.
Για ακόμη μία φορά, η πραγματική αποκέντρωση πόρων, αρμοδιοτήτων και ευθύνης παραμένει ζητούμενο.
Και αν κάποιος διαπιστώσει ότι τελικά υλοποιήθηκε, ας ενημερώσει και τους υπόλοιπους.
Μέχρι σήμερα, πάντως, η αποκέντρωση εξακολουθεί να αγνοείται.
—
📌 Το παραπάνω περιεχόμενο αντιγράφηκε από το airetos.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου