Βιβλιοπαρουσίαση / Γιώργος Κ. Ψάλτης: συνέντευξη στη Χαριτίνη Μαλισσόβα

Ο Γιώργος Κ. Ψάλτης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1969. Η πρώτη του ποιητική συλλογή, Επιστροφή στην ενιαία χώρα, κυκλοφόρησε το 2008 και η δεύτερη το 2011, Μη σκάψετε παρακαλώ εδώ είναι θαμμένος ένας σκύλος. Το 2014 εκδόθηκε το ποιητικό βιβλίο του Παναγιές Ελένες. Έγραψε το λιμπρέτο «Η ώρα του Μυστικού Δείπνου» και τα στάσιμα για τα «Κατά Μάρκον Πάθη» για μουσικά έργα του Φ. Τσαλαχούρη, που παρουσιάστηκαν το 2012 και το 2016 στο Μουσείο Μπενάκη. Το 2015 παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Θεατρικού Αναλογίου στο Θέατρο Τέχνης το έργο του Σπόροι παπαρούνας (Εκδόσεις Κουκούτσι). Το 2017 κυκλοφόρησε το ποιητικό βιβλίο του Εσένα. Το νέο του ποιητικό βιβλίο, Ιστορία ενός παρόντος, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ίκαρος, αποτέλεσε την αφορμή για την ακόλουθη συνέντευξη.

Ιστορία ενός παρόντος, το νέο σας ποιητικό βιβλίο. Θα μας δώσετε κάποια στοιχεία του;

Το βιβλίο έχει έναν αφηγητή, ένα ποιητικό υποκείμενο, ο οποίος μέσα από την καθημερινή βίωση καταγράφει στοιχεία της ιδιωτικής του ιστορίας, προβληματισμούς για τον έρωτα, τα θεία και ένα εύρος θεμάτων. Και σκέψεις για την ελληνικότητα και την Ελλάδα. Όλα αυτά συνδέονται αλυσιδωτά. Η αφήγηση έχει σκηνικό, το Πόρτο Ράφτη.

Ποια ήταν η αφορμή για να γράψετε όχι μια ποιητική συλλογή, αλλά ένα έργο με ενιαία μορφή και θεματολογία;

Έτσι μού βγήκε το βιβλίο. Ζητούσε ποιητική σύνθεση. Η μορφή του ακολούθησε το περιεχόμενο. Βγήκαν δώδεκα κεφάλαια. Τα οποία ελπίζω διαβάζονται και χωριστά.

Όποιος γράφει, εξελίσσεται.

Στην ποίησή σας διακρίνουμε αρκετά στοιχεία αποφθεγματικού λόγου. Θέλετε να σχολιάσετε;

Ο ένας στίχος οδηγεί στον επόμενο. Μερικές φορές φτάνω σε στίχο που μοιάζει με αυτό που λέτε «απόφθεγμα». Πάντως δεν έχω τέτοια πρόθεση, επειδή δεν έχω βεβαιότητες.

Η ποίηση καταπιάνεται και με το πολιτικό σχόλιο. Σε ποιο βαθμό σάς αφορά ως δημιουργό;

Όλοι πολίτες είμαστε κι όλα πολιτικά είναι. Αλλά ως εκεί. Προφανώς με επηρεάζουν όσα συμβαίνουν γύρω μου. Αλλά αυτό που με ενδιαφέρει όταν γράφω είναι πώς τα βιώνω. Όχι τα γεγονότα καθαυτά.

Ήταν μεγάλο το ταξίδι της γραφής, μέχρι να ολοκληρώσετε την Ιστορία ενός παρόντος;

Ναι. Πολύ. Το πρώτο σχέδιο πήρε περίπου δύο μήνες. Μετά, το άφησα περίπου μισό χρόνο να κρυώσει και το ξανάπιασα. Το επανέλαβα αρκετές φορές. Για χρόνια. Στα προηγούμενα βιβλία μου δούλεψα διαφορετικά. Μου αρέσει αυτή η μέθοδος. Νομίζω ότι μία από τις πιο σημαντικές αποφάσεις που καλείται να λάβει ένας συγγραφέας είναι ακριβώς ο τρόπος που θα δουλέψει. Άλλες μέθοδοι οδηγούν σε άλλα αποτελέσματα.

Ποια είναι η αίσθησή σας για τον ποιητικό χώρο σήμερα σε σχέση με όταν ξεκινήσατε να γράφετε;

Έχω την αίσθηση ότι τα πράγματα έχουν γίνει πιο ιδιωτικά. Ιδίως μετά τον κορονοϊό. Οι παρέες μαζεύονται λιγότερο. Η άλλη μεγάλη αλλαγή είναι το Facebook. Δίνει την αίσθηση μιας επαφής. Και διευκολύνει την επικοινωνία με αναγνώστες.

Τι θεωρείτε εξέλιξη σε έναν συγγραφέα;

Όποιος γράφει, εξελίσσεται. Ακόμα και με τα μηνύματα που στέλνει. Ο στόχος πάντα είναι να λέμε ακριβώς αυτό το οποίο εννοούμε. Δεν είναι τόσο εύκολο.

Ποια αξία θεωρείτε υπέρτατη;

Νομίζω η υπέρτατη αξία είναι να έχει κανείς αξίες. Και να ζει σύμφωνα με αυτές.

Θα μας αφιερώσετε κάποιους στίχους του βιβλίου;

Χα! Τον πρώτο στίχο του βιβλίου. Επειδή έβγαλε το πρώτο ποίημα. Κι αυτό με τη σειρά του οδήγησε σε ολόκληρο το βιβλίο. «Έλληνες ο πολιτισμός που δεν ήταν/ Έλληνες οι λαοί που ανέκαθεν είναι».

Ασχολείστε με τη συγγραφή του επόμενου βιβλίου σας;

Πάντα. Όλα όσα μου συμβαίνουν θα με φέρουν να γράψω έναν πρώτο στίχο.