Αφιέρωμα στο Νίκο Εμμανουήλ

Αγαπημένε μου φίλε Νίκο.

Η έντονη συναισθηματική μου φόρτιση την ημέρα που σε ξεπροβοδίζαμε για το τελευταίο σου ταξίδι , δεν μου επέτρεψε να σου απευθύνω λίγα λόγια.

Έτσι , με την ευκαιρία του επικείμενου μνημοσύνου σου , γράφω αυτά τα λίγα λόγια ως αφιέρωμα στη μνήμη σου , πιστεύοντας ότι θα φθάσουν στον χώρο που βρίσκονται οι ψυχές των καλών ανθρώπων , όπου θα βρίσκεται σίγουρα και η δική σου.

Η ζωή μας σημαδεύτηκε από την κοινή μας πορεία . Από μικρά παιδιά συμμαθητές στο Δημοτικό ,Γυμνάσιο , Λύκειο αργότερα ως φοιτητές και συγκάτοικοι στην Αθήνα και ενδιάμεσα ως μέλη της φιλαρμονικής και της χορωδίας της πόλης μας.

Δεν θα παραλείψω να αναφερθώ στα βράδια που περνούσαμε , έφηβοι τότε , στο σπίτι σου , παρέα με τους συγχωρεμένους γονείς σου και ιδιαίτερα τον πατέρα σου , ακούγοντας τις γλαφυρές διηγήσεις του γύρω από τα γεγονότα του Ελληνοϊταλικού πολέμου αλλά και της Εθνικής Αντίστασης αργότερα.

Πως θα μπορούσα να ξεχάσω επίσης τα «μουσικά βράδια» που τραγουδούσαμε όλοι μαζί με την συνοδεία της κιθάρας σου , κυρίως σε τόνο ματζόρε που σου άρεσε , τραγούδια ωραίων εποχών.

Όσον αφορά στο «ποιόν» σου ως ανθρώπου , επειδή αναφερθήκανε εκτενώς όσοι μίλησαν ή έγραψαν για σένα , δεν θα μακρηγορήσω αλλά απλά θα σταθώ και θα τονίσω ότι ήσουν υπόδειγμα ταπεινότητας , εντιμότητας (ιδιαίτερα ως δήμαρχος) , δίκαιου , ευαίσθητου και εργατικού ανθρώπου. Αρετές που πέραν των άλλων εκτιμήθηκαν και συνέβαλαν στην εκλογή σου ως δημάρχου της πόλης μας.

Δυστυχώς , τα τελευταία χρόνια της ζωής σου χτυπήθηκες άδικα από την μοίρα στο θέμα της υγείας σου. Η ποιότητά σου ως ανθρώπου δεν δικαιολογούσε μια τέτοια «ανταμοιβή».

Στις βόλτες που σε συνόδευα , κατά το δύσκολο αυτό χρονικό διάστημα,  προσπαθώντας να σε βοηθήσω όσο μπορούσα στην δύσκολη πορεία του δικού σου «Γολγοθά» , διαπίστωνα ότι σε «έχανα» μέρα με τη μέρα , μήνα με το μήνα , μέχρι που «χάθηκες» οριστικά στερώντας με από ένα πιστό και ανιδιοτελή φίλο.

Αισθάνομαι τυχερός που γίναμε από μικροί πραγματικοί φίλοι και πορευτήκαμε ως φίλοι μέχρι τέλους.

Η αγάπη και η έννοια μου για την Αγλαϊτσα και τα παιδιά σου , είναι δεδομένα και θα αποτελέσουν την συνέχεια της δικής μας φιλίας.

Μ’ αυτά τα λίγα , από καρδιάς λόγια , σε αποχαιρετώ χωρίς να σε ξεχνώ.… μέχρι να ξανανταμωθούμε. 

Πέτρος Ν.Καράμπελας , Μάιος 2026