Αντί να μιλάνε στα παιδιά για ΕΙΡΗΝΗ, τους δείχνουν τον πόλεμο! / Οι κοινωνίες δεν έχουν πάψει να θέλουν ειρήνη

Διαβάζουμε: «Δράση γνωριμίας με την Πολεμική Αεροπορία και τις σύγχρονες αεροπορικές τεχνολογίες θα φιλοξενήσει ο Δήμος Λαμιέων από το Σάββατο 14 έως και τη Δευτέρα 16 Μαρτίου 2026, στο φουαγιέ του Πολιτιστικού Κέντρου του Δήμου, που βρίσκεται στην οδό Λεωνίδου 9-11. 

Μικροί και μεγάλοι θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά τον κόσμο της αεροπορίας χρησιμοποιώντας προσομοιωτές πτήσης μαχητικών αεροσκαφών τύπου F-16 και F-35, καθώς και συστήματα Εικονικής Πραγματικότητας (VR) που προσφέρουν μια μοναδική βιωματική εμπειρία πτήσης…..

Για οργανωμένες επισκέψεις Σχολείων, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνούν, εργάσιμες ημέρες και ώρες, με το Τμήμα Πολιτικής Προστασίας στο τηλέφωνο: 22313 51566.» https://www.lamia.gr/roi-eidiseon/prosomoiotes-ptisis-f-16-f-35-kai-systimata-eikonikis-pragmatikotitas-ston-dimo?

 

Την ώρα που ο κόσμος φλέγεται από πολέμους, ο Δήμος Λαμίας επιλέγει να φέρει σε σχολεία και παιδιά προσομοιωτές μαχητικών F-16 και F-35, παρουσιάζοντας τον πόλεμο ως «συναρπαστική εμπειρία» και επαγγελματική προοπτική.

Αλλά οι κοινωνίες που συνηθίζουν τα παιδιά τους στον θόρυβο των μαχητικών, αργά ή γρήγορα θα συνηθίσουν και στον θόρυβο του πολέμου. Η κοινωνία που θέλει μέλλον για τα παιδιά της, δεν τα εξοικειώνει με τα εργαλεία του πολέμου. Τα εκπαιδεύει στην αξία της ειρήνης.

Όμως η ειρήνη δεν χτίζεται έτσι. Η ειρήνη δεν χτίζεται όταν μαθαίνουμε στα παιδιά να θαυμάζουν τα όπλα. Και το θέμα είναι απλό: Αν θέλουμε ένα μέλλον ειρήνης, ας αρχίσουμε διδάσκοντας στα παιδιά την αξία της ζωής. Όχι τη γοητεία των όπλων.

Ελπίζω οι διευθυντές των σχολείων και η εκπαιδευτική κοινότητα να αρνηθούν την πρόσκληση του Δήμου.

 

Στέφανος Σταμέλλος

https://www.e-ecology.gr

https://www.facebook.com/stefanos.stamellos

Οι κοινωνίες δεν έχουν πάψει να θέλουν ειρήνη

Η εποχή μας μοιάζει παράδοξη και αντιφατική. Ο κόσμος παρακολουθεί καθημερινά τα γεγονότα και τις εικόνες της κλιμάκωσης του πολέμου. Ο φόβος και η αβεβαιότητα κυριαρχεί. Κι όμως το μεγάλο φιλειρηνικό κίνημα, που άλλοτε συγκλόνιζε την παγκόσμια κοινωνία, μοιάζει σήμερα αδύναμο και σιωπηλό.

 

Στη δεκαετία του ’60 και του ’70, η αντίθεση στον Πόλεμο του Βιετνάμ δεν ήταν μόνο πολιτική θέση· ήταν πολιτιστικό ρεύμα. Πανεπιστήμια, καλλιτέχνες, επιστήμονες και διανοούμενοι δημιούργησαν ένα τεράστιο κοινωνικό κύμα, που επηρέασε τη δημόσια συζήτηση σε ολόκληρο τον κόσμο.

 

Καλλιτέχνες όπως η Τζόαν Μπαέζ, ο Μπόμπ Ντίλαν, ο Πίτ Σίγκερ και ο Φιλ Οχς έκαναν τη μουσική μέσο πολιτικής αφύπνισης. Αργότερα, μορφές όπως ο Τζων Λένον με το σύνθημα «Give Peace a Chance», αλλά και καλλιτέχνες όπως η Νίνα Σιμονέ, ένωσαν τη φωνή τους με εκατομμύρια ανθρώπους που διαδήλωναν κατά του πολέμου. Η τέχνη δεν ήταν απλώς ψυχαγωγία· ήταν δημόσια στάση, πολιτική πράξη και ηθική παρέμβαση. Διανοούμενοι και επιστήμονες όπως ο Μπέρτραντ Ράσελ, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, ο Τζόζεφ Ρότμπλατ και ο Χάουαρντ Ζιν ύψωναν τη φωνή της λογικής και της ευθύνης. Φωνές που έγιναν σύμβολα μιας γενιάς, που διεκδικούσε ειρήνη, δικαιώματα και δημοκρατία.

 

Την ίδια περίοδο εμφανίστηκαν και πολιτικές πρωτοβουλίες διεθνούς συνεργασίας, που έδιναν την αίσθηση ότι η ανθρωπότητα μπορούσε να ξεφύγει από τη λογική της σύγκρουσης. Όλοι θυμούμαστε τη λεγόμενη «πρωτοβουλία των έξι» για τον πυρηνικό αφοπλισμό, μια προσπάθεια στην οποία συμμετείχαν προσωπικότητες όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου, η Ίντιρα Γκάντι και ο Ούλοφ Πάλμε. Ήταν μια στιγμή όπου η πολιτική τόλμη συνάντησε τη λαϊκή απαίτηση για ειρήνη.

 

Σήμερα όμως το τοπίο είναι διαφορετικό. Οι πόλεμοι μεταδίδονται ζωντανά, αλλά η αντίδραση των κοινωνιών μοιάζει αποσπασματική. Οι καλλιτέχνες σπάνια παίρνουν συλλογικά θέση. Οι διανοούμενοι μιλούν συχνά μεμονωμένα. Τα μεγάλα κινήματα, που θα μπορούσαν να επηρεάσουν την πολιτική ατζέντα, φαίνεται να δυσκολεύονται να διαμορφωθούν.

 

Ακόμη και πόλεις, που συμβολίζουν την πολυφωνία και την κοινωνική κινητοποίηση, όπως η Νέα Υόρκη, πολλοί αναρωτιούνται αν η πολιτική ηγεσία μπορεί να εκφράσει μια πιο καθαρή φωνή υπέρ της ειρήνης. Η εκλογή του Ζοχράν Μαμντάνι, ως δημάρχου, δημιούργησε σε αρκετούς την ελπίδα ότι η μεγάλη μητρόπολη θα μπορούσε να λειτουργήσει ως βήμα για νέες ιδέες και πρωτοβουλίες.

 

Το ερώτημα λοιπόν παραμένει και είναι ανοιχτό. Πού βρίσκεται σήμερα το παγκόσμιο φιλειρηνικό κίνημα; Πού είναι οι φωνές που θα ενώσουν την επιστήμη, τον πολιτισμό και την πολιτική γύρω από την αξία της ειρήνης;

 

Οι κοινωνίες δεν έχουν πάψει να θέλουν ειρήνη. Όμως λείπει εκείνο το συλλογικό όραμα, που μετατρέπει την επιθυμία σε κίνημα. Και χωρίς ένα τέτοιο κίνημα, η ιστορία δείχνει ότι ο κόσμος κινδυνεύει να συνηθίσει τον πόλεμο ως κανονικότητα. Κάτι που πρέπει με κάθε τρόπο να αποτρέψουμε.

 

Στέφανος Σταμέλλος

https://www.ep-ecology.gr

https://www.facebook.com/stefanos.stamellos/

 

 

ΥΓ: Η φωτογραφία είναι από την ΠΟΡΕΙΑ ΕΙΡΗΝΗΣ ΑΛΑΜΑΝΑ – ΛΑΜΙΑ, 14χιλ, που έκανε η Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ) το 1985. Διακρίνονται τα συνθήματα "ΕΙΡΗΝΗ ΥΦΕΣΗ ΑΦΟΠΛΙΣΜΌΣ", "ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ". Πάντα επίκαιρα.