Ένας πάπυρος 4.600 ετών αποκαλύπτει στοιχεία της κατασκευής της Μεγάλης Πυραμίδας του Χέοπος!

Ο πάπυρος που ανακαλύφτηκε περιέχει μια μαρτυρία για τη συλλογή υλικών για τη Μεγάλη Πυραμίδα.

(PAWEESIT)

Η Μεγάλη Πυραμίδα στην Αίγυπτο είναι το τελευταίο από τα αρχαία Επτά Θαύματα του Κόσμου. Ο τάφος του Φαραώ Κούφου - «Cheops» στα ελληνικά - βρίσκεται στο οροπέδιο της Γκίζας περίπου 3 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Καΐρου της Αιγύπτου και είναι τεράστιος: σχεδόν 147 μέτρα ύψος και 230,4 μέτρα σε κάθε πλευρά (είναι τώρα ελαφρώς μικρότερος λόγω διάβρωσης). Χτισμένο περίπου 2,3 εκατομμύριααπό ασβεστόλιθο και πέτρες από γρανίτη από εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, δημιουργεί εδώ και καιρό μερικά ενοχλητικά και συναρπαστικά μυστήρια: Πώς κατάφεραν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι να μεταφέρουν όλες αυτές τις πέτρες στη Γκίζα και πώς έχτισαν ένα τέτοιο μνημειακό αντικείμενο; Όλα τα είδη εξωτικών ιδεών έχουν μεταφερθεί, συμπεριλαμβανομένης της βοήθειας από εξωγήινους που επισκέπτονται τη γη. Τώρα, ως αποτέλεσμα ενός καταπληκτικού εύρους σε μια σπηλιά 606 χιλιομέτρων μακριά, έχουμε μια απάντηση με τη μορφή 4.600 ετών, δεσμευμένων κυλίνδρων πάπυρου, του παλαιότερου παπύρου που βρέθηκε ποτέ. Είναι το περιοδικό ενός από τους διευθυντές που βοήθησαν στην οικοδόμηση της μεγάλης πυραμίδας. Είναι ο μόνος μάρτυρας για την οικοδόμηση της Μεγάλης Πυραμίδας που έχει βρεθεί ποτέ.

Γράφτηκε από έναν άνδρα με το όνομα Merer, ο οποίος ανέφερε στον «ευγενή Ankh-haf», τον αδελφό του Khufu. Περιγράφει, μεταξύ άλλων, μια στάση του πληρώματος των 200 ατόμων στο Tura ή το Maaasara, λατομεία ασβεστόλιθου στην ανατολική ακτή του Κόλπου του Σουέζ και γεμίζει το σκάφος τους για το ταξίδι 13-17 χλμ. Πίσω στον ποταμό στη Γκίζα. Δεδομένου ότι αυτός ο τύπος ασβεστόλιθου χρησιμοποιήθηκε για το εξωτερικό περίβλημα της πυραμίδας, το περιοδικό πιστεύεται ότι τεκμηριώνει την εργασία στον τάφο κατά το τελευταίο έτος της ζωής του Khufu, περίπου το 2560 π.Χ.

Κούφου

Το 1823, ο Βρετανός εξερευνητής Τζον Γκάρντνερ Γουίλκινσον περιέγραψε για πρώτη φορά τις σπηλιές στο Wadi al-Jarf στην ανατολική ακτή της Ερυθράς Θάλασσας: «Κοντά στα ερείπια υπάρχει ένας μικρός κόμβος που περιέχει δεκαοκτώ ανασκαφείς θαλάμους, δίπλα, ίσως, πολλούς άλλους, την είσοδο του οποίου δεν είναι πλέον ορατά. " Τα περιέγραψε ως «καλά κομμένα και κυμαίνονται από περίπου 80 έως 24 πόδια, κατά 5? το ύψος τους μπορεί να είναι από 6 έως 8 πόδια. " Δύο Γάλλοι πιλότοι σημείωσαν επίσης την παρουσία των 30 σπηλαίων στα μέσα της δεκαετίας του 1950, αλλά μόλις ο Pierre Tallet πήρε συνέντευξη από έναν από τους πιλότους που κατάφερε να εντοπίσει την τοποθεσία των σπηλαίων κατά τη διάρκεια του 2011. Δύο χρόνια αργότερα, τα παπύρια ανακαλύφθηκαν. Ο Αιγύπτιος αρχαιολόγος Zahi Hawass το χαρακτήρισε «τη μεγαλύτερη ανακάλυψη στην Αίγυπτο τον 21ο αιώνα». 

Πριν από το έργο του Tallet και άλλων, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι δεν θεωρούνταν ναυτικοί, αλλά εγκαταλείφθηκαν λιμάνια που βρέθηκαν κατά μήκος του Κόλπου του Σουέζ και της Αναγνωστικής Θάλασσας, λένε μια διαφορετική ιστορία.

Στην αιγυπτιακή παραθεριστική πόλη Ayn Soukhna , κατά μήκος της δυτικής ακτής του Σουέζ, οι Αιγύπτιοι κληρονομικοί βρέθηκαν για πρώτη φορά στους τοίχους του βράχου το 1997. «Μου αρέσουν οι επιγραφές βράχου», είπε ο Tallet στον Smithsonian , «σας δίνουν μια σελίδα ιστορίας χωρίς να ανασκαφούν». Διάβασε ένα στον Σμιθσόνιαν : «Το πρώτο έτος του βασιλιά, έστειλαν μια ομάδα 3.000 ανδρών για να πάρουν χαλκό, τυρκουάζ και όλα τα καλά προϊόντα της ερήμου».

(GOOGLE EARTH)

Αυτό θα ήταν η έρημος του Σινά πέρα από την Ερυθρά Θάλασσα και το Wadi al-Jarf απέχει μόλις 56 χλμ. Από δύο από μια ομάδα λιμανιών. Η Tallet αποκάλυψε τα ερείπια μιας προβλήτας 182 μέτρων, σε σχήμα L εκεί, μαζί με 130 άγκυρες. Πιστεύει ότι, όπως και η Ayn Soukhna, ήταν μέρος μιας σειράς λιμανιών, κόμβων εφοδιασμού, φέρνοντας τα απαραίτητα υλικά στην Αίγυπτο. Οι σπηλιές ήταν προφανώς χτισμένες για αποθήκευση σκαφών, όπως ήταν αλλού γύρω από τις άκρες της αρχαίας Αιγύπτου. Φαίνεται ότι ο Wadi al-Jarf χρησιμοποιήθηκε για λίγο, κατά τη διάρκεια της κατασκευής της πυραμίδας - πιθανότατα προμήθευε το έργο με χαλκό Sinai, το πιο σκληρό μέταλλο είναι η ώρα, για την κοπή λίθων. 

Το δεύτερο μέρος του μυστηρίου της Μεγάλης Πυραμίδας - ποιος το έχτισε; - μπορεί να είχε λυθεί τη δεκαετία του 1980 από τον Mark Lehner , ο οποίος αποκάλυψε μια κατοικημένη περιοχή ικανή να στεγάσει περίπου 20.000 άτομα, λίγα μόλις μέτρα από τις πυραμίδες. Πριν από αυτό το εύρημα, υπήρχαν ελάχιστα στοιχεία για τον μαζικό πληθυσμό των εργαζομένων που θα χρειαζόταν για την κατασκευή του τάφου. Η μελέτη της αναλογίας «βοοειδή προς χοίρο» αποκάλυψε την ποικιλομορφία του πληθυσμού που ζούσε εκεί: Το βόειο κρέας ήταν το φαγητό της ελίτ. χοίροι του εργαζόμενου, και ο Lerhner ανακάλυψε «η αναλογία των βοοειδών προς το χοίρο για ολόκληρη την τοποθεσία είναι 6: 1 και για ορισμένες περιοχές 16: 1», μια εύλογη κατανομή για την ομάδα κατασκευής.

Ο Lehner επισκέφτηκε το Wadi al-Jarf και συμφωνεί με τον Tallet για το νόημά του: «Η δύναμη και η καθαρότητα του ιστότοπου είναι τόσο Khufu», είπε στον Smithsonian.. «Η κλίμακα και η φιλοδοξία και η πολυπλοκότητά της - το μέγεθος αυτών των γκαλερί κομμένων από βράχο, όπως τα γκαράζ του τρένου Amtrak, αυτά τα τεράστια σφυριά από σκληρό μαύρο διορίτη βρήκαν, την κλίμακα του λιμανιού, τη σαφή και τακτική γραφή ιερογλυφικά του παπύρου, που μοιάζουν με υπολογιστικά φύλλα Excel του αρχαίου κόσμου - όλα αυτά έχουν τη σαφήνεια, τη δύναμη και την εκλέπτυνση των πυραμίδων, όλα τα χαρακτηριστικά του Khufu και της πρώτης τέταρτης δυναστείας. " Πιστεύει ότι οι πέτρες πυραμίδας μεταφέρθηκαν με βάρκα από λιμάνια όπως το Wadi al-Jarf και η Ayn Soukhna μέσω καναλιών στο εργοτάξιο στη Γκίζα, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ήταν κύριοι κατασκευαστές τέτοιων υδάτινων οδών για σκοπούς άρδευσης.

πηγη